maandag 13 januari 2014

Terechte ophef rondom geweigerde voetballer (IPI)

 
 
 

Trouw: 'Ophef rondom geweigerde voetballer storm in glas water'. 

- door Tjalling -    

Vitesse speler Dan Mori heeft een Israëlisch paspoort en mocht daarom begin januari niet mee naar een trainingskamp in Abu Dhabi in de Verenigde Arabische Emiraten (VAE). De voetbalclub besloot daarop om hem thuis te laten.

Hier ontstond flinke commotie over in politiek en media. Na een (bewerkt) ANP-bericht op 6 januari dat redelijk gebalanceerd was, plaatste Trouw later die dag op haar website een bijdrage van Jeannine Julen met in de kop dat de ophef 'een storm in een glas water' was. Dit betrof weliswaar een citaat van de voorzitter van de internationale spelersvakbond, Theo van Seggelen, maar door dit citaat als kop boven het artikel te plaatsen suggereert Trouw het hiermee eens te zijn. Ook de eigen sportjournalist van Trouw, Henk Hoijtink, doet in dit artikel erg laconiek over het incident.  Wanneer echter een lid van een gerenommeerde sportclub om een visum c.q. nationaliteit, de toegang tot een land wordt geweigerd is dat discriminatie pur sang, wat zeker niet gebagatelliseerd mag worden.

Voor de microfoon en camera van Knevel & Van den Brink zei Frits Barend: "Iemand uitsluiten uit de maatschappij is het ergste wat er is". Barend laakte ook de houding van Vitesse zelf. De club is namelijk zonder enig bezwaar afgereisd naar Abu Dhabi en accepteerde daarmee kritiekloos dat een van de leden werd uitsloten vanwege zijn afkomst. In plaats daarvan had Vitesse meteen naar de KNVB moeten stappen. Dan Mori is, net als elke buitenlandse speler, lid van de KNVB. Het argument van Vitesse dat het aan tijd ontbrak om maatregelen te kunnen nemen is volgens Barend ongegrond. De KNVB is 24 uur per etmaal bereikbaar. Hij verweet Vitesse slap optreden en onderbouwde dat met een heel duidelijke opmerking: "Voor de speler is het een onmogelijke minachting dat ze hem in de kou hebben laten staan". Minister Dijsselbloem was ook te gast in hetzelfde programma en sloot zich aan bij Barend. Hij zei verbaasd te zijn over de zwakke reactie van Vitesse en vooral ook over de KNVB. Die bond houdt zich met name bezig met discriminatie en racisme op en om het veld. Het uitsluiten van Mori is een goed voorbeeld daarvan, waarvan de KNVB had horen te zeggen dit beslist niet te accepteren.

Ook Kamerleden verweten de Vitesse een 'slappe houding' en bovendien 'lafheid' vanwege de beslissing. Uiteindelijk heeft Vitesse het gebeuren wel gemeld bij de KNVB. Die heeft, ondanks zijn mooie doelstellingen, helaas weinig ondernomen. In een artikel op de site van het CIDI staat o.a. dat 'uit een reactie van de KNVB het er op zou lijken dat het ministerie van Buitenlandse Zaken afzijdigheid heeft geadviseerd'.

In de Volkskrant verscheen op 10 januari een artikel waarin o.a. wordt genoemd dat verzekeraar Menzis, een van de hoofdsponsors van Vitesse, publieke excuses eist van de eredivisieclub voor het niet meenemen van de Israëli Dan Mori naar een trainingskamp in Abu Dhabi. Rogier van Boxtel, voorzitter van de raad van bestuur van Menzis, schrijft in zijn brief aan Vitesse dat 'voetbal mensen in beweging brengt en mensen in de samenleving bij elkaar brengt, ongeacht ras, geloof, geaardheid en huidskleur. Voetbal draait om teamgeest'. En gelijk heeft hij. Het uitsluiten van iemand om zijn afkomst is immers zeker geen teamgeest.

De Wereldvoetbalbond FIFA, waarbij Vitesse is aangesloten, reageerde ook op de situatie rondom Dan Mori en heeft in een statement laten weten dat elke voetballer overal moet kunnen spelen zonder welke vorm van discriminatie dan ook. Dat zijn mooie woorden, maar nog geen daden. De NOS meldde vorige dinsdag dat de FIFA vooralsnog geen sancties aankondigt. Voor elk toernooi van de FIFA geldt dat het organiserende land hiervoor garant moet staan, maar bij andere evenementen kan hij slechts een blijvend beroep doen op de medewerking van de voetbalwereld. Met andere woorden, de bond kon, of wilde, de VAE niet dwingen om Mori toe te laten.

De Israëlische ambassade in Den Haag veroordeelde Vitesse omdat die club toeliet dat Mori de VAE niet in kwam en noemt de discriminatie van Mori 'triest'. Juist sport zou boven politiek moeten staan, meent de Israëlische vertegenwoordiging terecht.

Na de oproep van Menzis bood Vitesse zaterdag excuses aan voor de gang van zaken. Zij stelde dat een Duits bureau de visums had geregeld, maar de voor Mori vereiste uitnodigingsbrief uit de VAE niet was binnengekomen. De ambassade van de VAE beweerde nooit een visumaanvraag te hebben ontvangen, maar het is zeker niet ondenkbaar dat de Israëliër gewoon niet welkom was in Abu Dhabi, zeker omdat dit niet de eerste keer was dat een Israëlische sporter werd geweigerd.

Het zou niet alleen sportief, maar ook correct zijn geweest wanneer Vitesse had afgezien van deelname aan het trainingskamp zonder Mori. Bovendien had Trouw deze ernstige zaak nooit onder het mom van 'een storm in een glas water' mogen afdoen.

 

donderdag 21 februari 2013

Trouw over de verkiezingen in Israël (IPI)

 

Door: Tjalling.

Trouw

In de recent verschenen Nieuwsbrief media en Israël – verkiezingen Knesset januari 2013 konden niet alle commentaren op de berichtgeving in Trouw hierover worden meegenomen. Daarom hieronder een aparte beschouwing.

Voor de verkiezingen

Afgelopen oktober wist men bij Trouw al dat de verkiezingen in Israël gewonnen zouden worden door Netanyahu, op dat moment redelijk populair tegenover een schijnbaar hopeloos verdeelde oppositie. De focus wordt sterk op de buitenlandse politiek van Netanyahu gelegd, die Israël in een isolement zou drijven. Daarbij wordt politicoloog David Nachmias aangehaald. Netanyahu heeft volgens hem op veiligheidsgebied niet de Palestijnen maar de dreiging van Iran tot hoofdonderwerp gemaakt. Ook wist Nachmias zeker dat verkiezingen in Israël tot dan toe altijd beslist zijn op de veiligheidskwestie.

Netanyahu is echter in de eerste plaats leider van Likoed, een partij met economisch liberale kenmerken. Die kenmerken zijn vooral van belang bij de binnenlandse politiek van Netanyahu, maar daar gaat men bij Trouw aan voorbij. Ten onrechte. De binnenlandse politiek van Netanyahu's Likoed had gevolgen voor veel Israëli's. Velen van hen zijn daardoor in armoede gekomen. Nadat de uitslag van de verkiezingen bekend was, bleek inderdaad dat de Israëli's vooral belang hechtten aan de binnenlandse sociaal economische verhoudingen. Armoede en sociale ongelijkheid worden ook in Israël als grotere problemen gezien dan de veiligheid.

Netanyahu wordt in de aanloop naar de verkiezingen geschetst als een onbuigzame man met rechtse ideeën die aansluiten op de groeiende desinteresse van veel Israëli's in vrede met Palestijnen op basis van de twee statenoplossing, en op de opkomst van uiterst rechtse of ultraorthodoxe stromingen. 'De rug van Netanyahu blijft ook recht als het over de economie gaat. De massale protesten in de zomer van 2011 tegen de lage lonen en de uit de pan gerezen kosten van het levensonderhoud liet de premier overwaaien.'

Zelfs de opvoeding van Netanyahu wordt er nog even bijgehaald door op te merken: 'Het nationalisme met koloniale trekken werd Netanyahu thuis met de paplepel ingegoten.'

Samenvattend: Afgezien van enige aandacht voor andere vooral rechtse Israëlische politici lag het accent vrijwel alleen op de persoon en positie van Netanyahu, een man die in Trouw wordt beschreven als iemand met rechtse en uiterst rechtse ideeën, die voor veiligheid gaat ten koste van de vredesonderhandelingen en waar de oppositie, die vreest voor een racistischer en oorlogszuchtiger Israël onder een nieuwe regering van Netanyahu, niet tegenop kan.


Tijdens de verkiezingen

Aan de vooravond van de verkiezingen verschijnt er een opmerkelijk bericht met daarin de melding dat Netanyahu bij de veiligheid van Israël, Iran niet meer als hoofdonderwerp ziet. Dat is merkwaardig want dit spreekt eerdere berichtgeving hierover tegen. De campagne van Netanyahu blijkt zich nu opeens te focussen op de versteviging van de Israëlische defensie, met vooral het antiraketsysteem, de muur aan de Egyptische grens en de versterking aan de Syrische Golanhoogte. Slogans over vooral oorlog tegen Iran zouden nu dus niet meer bijdragen aan de campagne? In hetzelfde artikel wordt Netanyahu zelfs 'voorzichtig' genoemd omdat met vuur spelen en met eenzijdige militaire acties tegen Iran dreigen, niet in zijn lijn liggen. Je zou al bijna denken aan een personeelswisseling bij de redactie, maar die andere toonzetting is werkelijk opvallend.

Een lang achtergrondcommentaar door Sander Becker in Trouw van diezelfde dag bevat vele gekleurde en suggestieve opmerkingen, waaronder: '[...] niemand beschouwt de Arabische fracties als serieuze coalitiepartner – een symptoom van het nauwelijks verholen racisme in de Israëlische samenleving.'

Bijna een derde van de Arabieren in Israël stemt echter op Joodse en zionistische partijen, is daar lid van en vertegenwoordigt hen ook in de Knesset. Meer voor de hand liggende redenen dat de drie Arabische partijen geen serieuze kandidaten zijn voor een regeringscoalitie, zijn hun sterk anti-zionistische opstelling en radicale programma's (deels communistisch, deels conservatief islamitisch en islamistisch; sommigen kiezen openlijk partij voor Israëls vijanden).

(Meer over dit artikel in de nieuwsbrief.)

Op dinsdag 22 januari, dag van de verkiezingen, opnieuw een artikel in Trouw (een AP bericht, door de redactie bewerkt) waarin er nogmaals op werd gewezen dat het vredesproces met de Palestijnen onder Netanyahu een stille dood leek te zijn gestorven. Dat de Palestijnen in 2010 de onderhandelingstafel zelf hebben verlaten wordt niet gemeld. Ook op de verkiezingsdag zelf wordt het standpunt van het Israël onder Netanyahu over de Palestijnse kwestie onbuigzaam genoemd, waarmee Israël het internationale isolement over zichzelf zou afroepen. Israël verliest inderdaad steeds meer steun, maar dat het enkel en alleen aan het beleid van Netanyahu zou liggen is niet juist. De laatste tientallen jaren is er mondiaal steeds meer begrip gekomen voor de Palestijnen en hun positie, terwijl de islamitische invloed toeneemt en het Westen met haar eigen wereldbeeld (mensenrechten) in de knoop komt.

Israël verliest hierdoor steeds meer sympathie en wordt als bezetter en pariastaat gezien.

In het zelfde artikel de opmerking dat de joodse staat met een kwakkelende economie kampt. Dat klopt ook lang niet.

Israël heeft een snel ontwikkelende high-tech sector en dienstensector en is de 24e economie in de wereld. In plaats van het klakkeloos af te doen als zou Israël een kwakkelende economie hebben, was het was dan ook correcter geweest te melden dat terwijl de economische crisis flink toesloeg in Europa, het de Israëlische economie de laatste jaren voor de wind ging, maar niet iedereen in Israël daarvan profiteert, mede vanwege het economisch liberale beleid van de regering Netanyahu.

In een ander artikel op diezelfde dag wordt nog maar eens opgemerkt dat Netanyahu na het tellen van de stemmen weer een uiterst rechtse of fundamentalistische coalitie lijkt te kunnen smeden waarbij wordt vermeld dat Likud de verkiezingen is ingegaan samen met de uiterst rechtse Yisrael Beiteinu. Zij zou echter onder druk staan van een nieuwe, nóg rechtsere partij, Habayit Hayehudi van miljonair Naftali Bennet.

Ook die dag een artikel gewijd aan een nieuwe machtsfactor: werkende charediem-joden die zich hebben georganiseerd in de zogeheten Tov-beweging. Aanhangers daarvan behoren tot de meest orthodoxe stromingen van het jodendom, maar voelen zich naar eigen zeggen niet thuis bij de gevestigde ultra-orthodoxe partijen. Die zijn voor hen te traditioneel en te zeer gericht op de eigen gemeenschap. De machtsfactor van de werkende charediem Joden zou echter voor diezelfde ultra-orthodoxe partijen geen belemmering vormen, omdat voor deze partijen een aardige verkiezingswinst was voorspeld. Later op de dag een bericht waarin wordt gemeld dat aan het begin van de avond al 55,5 procent van de Israëlische kiezers hun stem had uitgebracht en dat was het hoogste aantal kiezers op dat tijdstip geregistreerd sinds 1999. Een hoge opkomst is mede bepalend voor de definitieve uitslag. Nergens in de verslaggeving van Trouw werd vooruitgelopen op de factor X, namelijk het onverwachte. Je kunt namelijk nooit echt op iets onverwachts vooruitlopen.

Samenvattend: ook op de dag van de verkiezingen zelf lag de nadruk op de positie van Netanyahu die, naar de opvatting van Trouw, enkel en alleen een rechts tot uiterst rechts beleid wil voeren. De verslaggeving in Trouw voor en tijdens de verkiezingen bleek geschreven vanuit het vooringenomen idee dat rechts zou gaan winnen en dat Israël steeds meer verrechtst en tegen een compromis met de Palestijnen is. Gelukkig kreeg de Israëlische kiezer die dag het laatste woord en die bleek gematigder dan Trouw (en andere media) dachten.

Armoede en sociale ongelijkheid worden ook in Israël als grotere problemen gezien dan de veiligheid. Dat heeft de afgelopen verkiezingsuitslag duidelijk laten zien.

Zoals Die Zeit schreef: "Aber das Land habe sich offener, moderater und pragmatischer als erwartet erwiesen. Deshalb gebe es eine Chance zur Veränderung"


Na de verkiezingen

En toen kwam de verassende uitslag. De alom gevreesde en door Trouw al veronderstelde ruk naar rechts was uitgebleven. De berichtgeving in Trouw, en ook in de VK, over de uitslag van de verkiezingen is vrij oppervlakkig. In een van de eerste berichten na de uitslag was de conclusie al dat Likud-Beiteinu de parlementsverkiezingen nipt had gewonnen. Nadat alle stemmen definitief waren geteld kwam het bericht dat links en rechts dicht bij elkaar waren gekomen, iets wat dagen eerder al door verschillende peilingen was voorspeld. Netanyahu zag in die uitslag naar eigen zeggen een duidelijk signaal dat het Israëlische volk hem weer als premier wil. Voorts een kort artikel met enkele citaten van Lapid (de echte winnaar van deze verkiezingen), die al door Netanyahu was gebeld. Als kop Lapids uitspraak: 'Israël zei nee tegen angst- en haatpolitiek'. Uiteraard is dat verkiezingsretoriek van Lapid, maar het suggereert dat de voorgaande coalitie enkel en alleen politiek bedreef uit angst, haat, radicalisme en anti-democratie'. Het artikel 'Israëlische premier Netanyahu vecht voor zijn baan' is wel wat uitgebreider, maar ook hier geen heldere beschouwing over, of conclusie naar aanleiding van, het succes van Lapid. Uit de verkiezingen is gebleken dat veel Israëli's gewoon ontevreden zijn met het binnenlandse beleid van Netanyahu wat heeft geleid tot de sociaaleconomische malaise waarin veel Israëli's verkeren. Bovendien zijn veel – seculiere – Israëli's geïnteresseerd in de vraag of orthodox-Joodse jongeren al dan niet in dienst behoren te gaan in het Israëlische leger.

In een artikel van Sander Becker in Trouw over de persoon Lapid zelf, wordt aan deze aspecten wel aandacht besteed, maar ook weer nadrukkelijk op het vredesproces gewezen en de internationale verwachtingen aan Israël: "Lapid zou in een coalitie de 'vredesduif' kunnen zijn die het Westen zo graag ziet. Hij wil de onderhandelingen met de Palestijnen hervatten, maar gaat niet zo ver als de internationale gemeenschap zou willen: Jeruzalem moet volgens hem volledig in handen van Israël blijven." Becker noemt dat laatste een kanttekening en geeft er schijnbaar ook zijn eigen hoop of visie mee weer.

De berichtgeving in Trouw en andere Nederlandse media zoals bijvoorbeeld NRC en NOS over de verkiezingen in Israël stonden erg in het teken van de buitenlandse politiek van Netanyahu en de internationale positie waarin Israël verkeert. Daardoor was er weinig aandacht voor dingen die binnen de Israëlische samenleving speelden. De sociaal economische verhoudingen en de privileges van orthodoxe groepen achtten veel Israëli's van hoger belang dan de buitenlandse politiek. De berichtgeving over de uitslag van de verkiezingen in onder meer Trouw en de VK was oppervlakkig, vanwege de enorme focus op het buitenlandse beleid van Netanyahu en diens positie. De gehele verslaggeving was teveel gebaseerd op een negatieve houding jegens Netanyahu en zijn beleid en had vrijwel niets verrassends of vernieuwends. Dat staat in een schril contrast met de verslaggeving over de verkiezingen in Israël in bijvoorbeeld Duitse media als Die Zeit en Die Welt, waarin meer aandacht was voor analyse en de positie van de Israëli's, en dan met name de middenklasse. Die verslaggeving was helder, informatief, goed onderbouwd en boeiend om te lezen…


Geraadpleegde bronnen:

zaterdag 8 december 2012

Status Palestina als waarnemerstaat bij VN is contraproductief

 

door Tjalling

Palestina is om gegronde redenen nog steeds geen zelfstandig land, maar het heeft recent bij grote meerderheid van stemmen al de status van waarnemende niet-lidstaat bij de VN gekregen. Die statusverhoging wordt in grote delen van de wereld, waaronder bijvoorbeeld het Vaticaan(!), gezien als een stap voorwaarts naar een twee-statenoplossing. Ook veruit de meeste media in binnen- en buitenland zijn daarover verheugd. Maar de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Hillary Clinton noemde de stemming 'contraproductief'.

Clinton heeft het juist gezien. De Palestijnse status van waarnemerstaat zal inderdaad contraproductief uitpakken, want het maakt de weg naar een twee-statenoplossing en een mogelijk definitieve vredesregeling er niet gemakkelijker op. Palestina heeft met de nieuwe status meer diplomatieke armslag en ze staan er juridisch sterker mee. Zo kunnen ze gemakkelijker toetreden tot VN-organisaties en een beroep doen op internationale organisaties zoals het strafhof ICC. Dat wordt dan ook in veel media nadrukkelijk gemeld. Maar die staan veel minder stil bij de plichten die de statusverhoging van Palestina met zich mee brengt. Echter er is hierop toch een kleine uitzondering. In Trouw ontdekte ik aan het eind van een verder nogal eenzijdig opinieartikel, de opmerking : "Eenzijdig is deze boodschap niet: met de erkenning voor de Palestijnse rechten komt ook verantwoordelijkheid. Voor geweld tegen Israël van de zijde van de nieuwe 'waarnemende staat' bij de VN kan geen plaats zijn". Dat is dan weliswaar een kleine winst voor Israël maar de VN moeten zich daarbij wel realiseren dat er in plaats van geweld vanaf nu een diplomatiek steekspel zit aan te komen wat een nieuwe belemmering voor de vrede wordt. Er is absoluut niet mee gezegd dat er ook een einde aan geweld komt. De suggestie dat de VN daarvoor kan of zal zorgen is geheel ongegrond. Israël heeft immers het afgelopen jaar herhaaldelijk geklaagd over de Hamas-raketten bij de VN, zonder ook maar enig succes.

Trouw meldde al enkele dagen na de toegekende statusverhoging, dat de Palestijnen dreigen om Israël voor het Strafhof te dagen vanwege de nieuwe omstreden bouwplannen van Israël. Dat is een schoolvoorbeeld van de contraproductiviteit van de nieuwe status van Palestina. Wanneer Palestijnen die namelijk gaan gebruiken om Israëli's aan te klagen bij het Internationaal Strafhof dan ziet Israël daarin aanleiding om voortaan weg te blijven van de onderhandelingstafel, die al in 2010 door de Palestijnen is verlaten. Bovendien is het zo dat wanneer de Palestijnen hun nieuwe status gaan gebruiken om de confrontatie aan te gaan en zich agressiever tegenover Israël te gedragen, dan zal Israël zich beraden op vervolgstappen. Hillary Clinton heeft dit aan zien komen. In de VN-vergadering zei ze: "Deze resolutie plaatst nog meer obstakels op de weg naar de vrede". Ze heeft gelijk, maar zal dat door de meerderheid van de VN niet krijgen. De omstreden bouwplannen van Israël, waar Touw over meldde, werken eveneens contraproductief. Dat was een reactie van Israël op de statusverhoging van Palestina.

Het standpunt van Hamas over de statusverhoging van Palestina is ook zeker geen stap voorwaarts. Deze gevaarlijke militante beweging ziet in de statusverhoging van Palestina 'een nieuwe overwinning op de weg naar de bevrijding van Palestina'. Maar dit beoogde doel van Hamas, de bevrijding van Palestina, betekent in werkelijkheid niets anders dan de vernietiging van Israël. Hamas zal de statusverhoging van Palestina dan ook enkel vanuit dat perspectief gaan misbruiken.


Bronnen:

 

woensdag 1 augustus 2012

'Romney steunt Israëlisch militair ingrijpen in Iran'

De Amerikaanse Republikeinse presidentskandidaat Mitt Romney hield zondag 29 juli een toespraak in Jeruzalem waarin hij zijn steun aan Israël betuigde. Hij en de VS zullen niet wegkijken van Iran. Zijn adviseur voor buitenlands beleid, Dan Senor, heeft gezegd dat Romney Israël zou steunen wanneer het besluit militair geweld te gebruiken tegen Iran om de ontwikkeling van nucleaire wapens daar te stoppen. In een bewerkt ANP artikel in Trouw wordt dat standpunt, wat nog niet eerder door Romney zou zijn ingenomen, oorlogszuchtig genoemd. Echter de VS hebben, naast Israël, al eerder te kennen gegeven een militaire operatie tegen Iran op termijn niet helemaal uit te kunnen sluiten.

 

De grote vraag is wie werkelijk oorlogszucht nastreeft. Iran stelt dat hun nucleair programma alleen vreedzame doeleinden kent, door het ontwikkelen van kerncentrales en medische radio-isotopen. Maar de bevindingen van het Internationaal Atoomagentschap, zoals gemeld in een rapport van november 2011, liegen er niet om. "Het IAEA zegt dat sommige geheime activiteiten van Iran weliswaar vreedzame toepassingen hebben, maar dat 'andere specifiek voor kernwapens zijn'. In een bijlage van dertien kantjes staan door het IAEA en inlichtingendiensten verzamelde gegevens vermeld, waaruit zou blijken dat Iran werkt aan alle onderzoek aspecten die nodig zijn voor het maken van een kernwapen, zoals het geschikt maken van een kernlading voor een raket". Dit laatste valt totaal  buiten de bedoeling van het non-proliferatieverdrag". Een logische vraag is dan wat Iran met nucleaire wapens zou gaan doen. Iran roept herhaaldelijk op tot de vernietiging van Israël. De Iraanse president Mahmoud Ahmadinejad heeft verschillende keren gezegd dat hij Israël van de kaart wil vegen. Iran is daarmee het enige land ter wereld dat daadwerkelijk oproept tot de vernietiging van een ander land. Een dergelijke oproep mag  beslist niet worden weggekeken.  Dat heeft president Barack Obama zich al ter harte genomen. Hij heeft afgelopen 27 juli op het Witte Huis ongewoon veel werk gemaakt van de ondertekening van een wet die de militaire samenwerking tussen de Verenigde Staten en Israël versterkt

 

Er zijn mensen die de uitspraken van Ahmadinejad anders opvatten. Zij gaan daarbij uit van een Arabische manier van uitdrukken. De Iraanse president zou alleen maar bedoeld hebben om het Israëlische regime te vernietigen en niet Israël zelf. Alhoewel zo'n interpretatie een mogelijk onderscheid, als dat er is, zou aangeven tussen vernietiging van een land of alleen het regime daarvan, is dit bepaald ook niet vredelievend. De gevolgen van zo'n uitspraak kunnen heel desastreus uitpakken voor Israël. Het is menselijk gezien onmogelijk om in een dergelijk geval rustig te blijven toekijken. Diplomatie heeft hierbij heel belangrijk werk te doen. Maar wanneer dàt niets oplost dan zal Israël helaas andere middelen moeten gebruiken. Het verleden heeft in dit geval geleerd dat niets doen levensgevaarlijk kan zijn. En wie legt eigen leven in de waagschaal? Niemand, dus ook Israël niet.  Wie dat oorlogszucht noemt heeft geen oog voor de positie van een land waarvan in alle talen in elk geval al het regime met vernietiging wordt bedreigd.

 

Tjalling Tjalsma.

 

Bronnen:

 

http://www.nrc.nl/nieuws/2011/11/08/geheime-experimenten-iran-voor-ontwikkeling-nucleaire-wapens/

http://www.palestina-komitee.nl/soemoed/40/470

 

zondag 3 juni 2012

Turkije vervolgt militairen Israël

Op afgelopen 29 mei verscheen in de papieren krant van Trouw een bericht over de Turkse vervolging tegen vier hoge Israëlische militairen, die volgens een Turkse rechtbank beschuldigd worden van onder meer `moord op monsterlijke wijze' en `marteling'. De militairen kunnen daarvoor in Turkije elk op negen maal levenslang rekenen.

Dit artikel is geschreven vanuit Turks perspectief en is daarom niet op een juiste manier gesteld. Zo wordt bijvoorbeeld wel gemeld dat het Israëlische leger hard ingreep, toen de bemanning van de Mavi Marmara de blokkade van de Gazastrook wilde doorbreken. Maar er wordt niet bij genoemd, dat de Israëlische blokkade van Gaza legaal is. Dat is één van de belangrijkste conclusies van het VN-rapport van de commissie-Palmer over de Gaza Flotilla van 2010. De poging om die blokkade te doorbreken was dus illegaal. Het is opmerkelijk dat een VN-rapport, wat verband houdt met het onderwerp van dit artikel, nu achterwege wordt gelaten. Wanneer een VN-rapport negatief oordeelt over Israël dan wordt dat in artikelen van Trouw wel opgemerkt.

Volgens Turkije was de Israëlische actie een `agressiedaad'. Israël ziet de vier hoge militairen uiteraard niet als misdadigers, zoals de Turkse rechtbank dat stelt en beroept zich op het recht van zelfverdediging. Die was hard nodig, wat ook blijkt uit het VN-rapport waarin tevens is vastgesteld dat de activisten aan boord van de Mavi Marmara opzettelijk geweld uitlokten. Turkije stelt dat de activisten op de Mavi Marmara alleen waren gewapend met plastic messen en vorken. Dit is onjuist. Een goed te volgen videoclip op You Tube laat van die bewering geen spaan heel. Toen de Israëlische militairen aan boord van het schip kwamen werden ze door de opvarenden belaagd en aangevallen met metalen messen, staven en stoelen. Je vraagt je af of degene die dit bericht geschreven heeft zelf werkelijk gelooft wat vanuit Turkse kant hierover wordt gezegd. De Israëlische reactie kan, anders dan Turkije beweert, dan ook onmogelijk als een agressiedaad worden gezien. 

Elke zichzelf respecterende journalist zou bij wat Turkije stelt over de aard van de bewapening van de activisten de opmerking geplaatst hebben, dat een dergelijke stellingname wel heel ongeloofwaardig is. Maar de redactie van Trouw neigt er nu eenmaal naar om alles vanuit het perspectief van Israëls tegenstanders te bekijken. Dat gaat ten koste van goede en betrouwbare journalistiek.

Tj T

bronnen:
http://www.cidi.nl/Nieuwsberichten-2011/Palmer-rapport-Gaza-blokkade-legaal.html?searching=Mavi+Marmari
http://www.youtube.com/watch?v=7Hu5UfW3rA8&feature=related

zondag 20 mei 2012

`Ik hoop dat ze het redden na jaren eenzame opsluiting'

Abeer Baker, advocate van de Palestijnse hongerstakers, over het akkoord met Israël.

Op vrijdag 18 mei is er naar aanleiding van het akkoord tussen Israël en de Palestijnse hongerstakers in de Trouwkrant een artikel verschenen waarin Laurens Samsom vragen stelde aan mensenrechtenadvocate Abeer Baker, die tientallen Palestijnse gevangenen in hongerstaking juridisch heeft bijgestaan. Het interview zelf ging vrijwel alleen over de positie van deze Palestijnse gedetineerden waarvan Baker hoopt dat ze het zullen redden na jaren van eenzame opsluiting. Er werd echter volledig voorbijgegaan aan de redenen van hechtenis. Alsof Israël lukraak mensen gevangen zou zetten.

 

Het is opvallend dat er in een apart stukje van het artikel informatie is te lezen over de in Israël geboren en getogen Arabische Abeer Baker zelf, waarin ook wordt gemeld dat haar Palestijnse familie tijdens de stichting van de staat Israël werd verjaagd. Daar moeten we het dan mee doen, want er wordt verder geen letter besteed aan hoe het allemaal werkelijk ging tijdens de onafhankelijkheidsoorlog van Israël, waarbij de Israëli's na de stemming van de VN meteen door Arabische legers werden aangevallen en Arabische leiders de bevolking opriepen te vluchten. In 2011 verscheen onder haar eindredactie het boek:` Dreiging: Palestijnse politieke gevangen in Israël', waarin Palestijnse gevangen uitgebreid aan het woord komen. De titel van dit boek sluit overigens goed aan op de strekking van het vraaggesprek. Baker wilde daarin namelijk duidelijk maken dat de hongerstaking een goed politiek middel bleek om Israël onder druk te kunnen zetten.

Gelet op de inhoud van het interview zou het correct zijn geweest om ook een apart stukje van het artikel te besteden aan informatie of toelichting over de Israëlische redenen voor het gevangenzetten in isoleercellen of in administratieve hechtenis vast te houden. Maar bij Trouw vindt men het kennelijk correct om alleen de Palestijnse kant te belichten, waardoor ook dit artikel weer eens een erg eenzijdig epistel is geworden.

 

De indruk die werd gewekt was dat de Palestijnse hongerstakers onder vaak erbarmelijke omstandigheden met vreedzame middelen een goed akkoord met Israël hadden gesloten. Maar de gedetineerden zelf zijn lang niet zo vreedzaam als Baker beweert en de Israëlische gevangenissen voldoen aan de internationale minimum eisen. Dat kan beslist niet worden gezegd van gevangenissen in buurlanden van Israël zoals bijvoorbeeld Syrië en Saoedi Arabië waar gevangenen worden gemarteld. 

 

Uit de antwoorden die Baker geeft op de vragen blijkt inderdaad dat zij enkel en alleen oog heeft voor haar cliënten. Ze somt aan de hand van een anoniem voorbeeld op hoe slecht het met een in eenzame hechtenis zittende man is. Het is voor Baker wellicht haar plicht om namen achterwege te laten, maar haar cliënt is zeker niet onschuldig. De reden van eenzame opsluiting is vooral omdat er vanuit Israëlische  gevangenissen terreurdaden of aanslagen werden voorbereid. Bovendien zijn bijna alle 1600 Palestijnse hongerstakers na een proces veroordeeld voor terroristische activiteiten. En van die 1600 was er maar een klein deel wat in administratieve hechtenis werd gehouden, namelijk ruim 300 mensen. Uit het interview blijkt dat niet. Baker zegt dat ze niet weet waarom mensen in administratieve hechtenis vastzitten. Dit is niet juist. In zo'n geval worden mensen gevangen genomen die ervan verdacht worden een veiligheidsrisico te zijn, wat ze wel te horen krijgen. Baker geeft toe dat Israël de eisen van de Palestijnse hongerstakers deels heeft ingewilligd. Ze ziet dit als een politieke overwinnig en noemt als voorbeeld hoe het met Khader Adnan was gegaan die al eerder was vrijgekomen. Maar ze zwijgt over het feit dat Adnan mensen opriep tot het plegen van zelfmoordaanslagen op onschuldige Israëli's. Onder de gevangenen zijn er ook mensen met een belangrijke politieke status. Hierbij noemt Baker wel namen; Marwan Bargoeti en Ahmed Saadat, die om hun belangrijke positie door hun medegevangenen vaak worden geconsulteerd. Dat moge dan zo zijn, maar Baker zegt weer niets over de reden van hun hechtenis. Ahmed Saadat werd uiteindelijk door Israël veroordeeld omdat hij de hoofddader is achter de moord in 2001 op de Israëlische minister van Toerisme, Rehavam Ze'evi en om zijn lidmaatschap van het Volksfront voor de bevrijding van Palestina PFLP, een seculier, extreem-linkse Palestijnse groepering, die vooral bekend is geworden door de vliegtuigkapingen in de jaren zeventig van de 20e eeuw. Ook Marwan Bargoeti is bepaald niet onschuldig. In 2004 veroordeelde een Israëlisch hof hem voor vijf moordaanslagen.

 

Baker is weliswaar blij met het bereikte akkoord, maar ze houdt wel slag om haar arm. De herwonnen menselijke waardigheid zou volgens haar kunnen komen te vervallen wanneer Hamas, na Gilad Shalit, een andere Israëlische soldaat zou ontvoeren of het geweld tussen Palestijnen en Israëli's opnieuw gaat escaleren. Dat is wel heel erg vanuit één richting geredeneerd. Het schijnt of de Palestijnse partij steeds weer het slachtoffer is van Israël terwijl de Palestijnen zelf vaak als eerste ongeoorloofd geweld gebruiken. Nogmaals, zo'n advocate kan maar voor één partij kiezen. Maar een landelijk dagblad hoort dat niet te doen. Er is hier immers helemaal geen aandacht besteed aan de Israëlische invalshoek. Daarom is ook dit artikel een triest voorbeeld van slecht afgewogen journalistiek wat een onvolledig beeld geeft en de lezers misleidt.  

 

Tjalling Tjalsma.

 

Bronnen:

http://www.trouw.nl/tr/nl/4324/nieuws/article/detail/1133605/2009/01/02/Marwan-Bargoeti.dhtml

 

http://nl.wikipedia.org/wiki/Volksfront_voor_de_Bevrijding_van_Palestina

dinsdag 10 april 2012

Christelijke bezoekers leveren Israël miljoenen op

Israël kan  geen goed doen bij Trouw. Wanneer er een tijdlang minder `hotnews'  over of naar aanleiding van Israël is, dan blijft het patroon van een subtiele negatieve ondertoon bij berichtgeving over dit land. Dat blijkt maar weer eens uit het bericht `Christelijke bezoekers leveren Israël miljoenen op', wat op 7 april in Trouw werd gepubliceerd. http://www.trouw.nl/tr/nl/5091/Religie/article/detail/3237684/2012/04/07/Christelijke-bezoekers-leveren-Israel-miljoenen-op.dhtml

In de lead wordt gemeld hoe souvenirhandelaar Nicolas Sjbeita zijn klanten herkent en met ze omgaat. In de volgende alinea  worden getallen genoemd die, na aanvankelijke stagnatie als gevolg van de Tweede Intifada,  een indruk moeten geven van het groeiende aantal toeristen wat naar Israël komt. Het land is de laatste jaren vooral bij Christenen in de gunst geraakt. So far so good. Eindelijk eens een positiever bericht in Trouw over Israël zou je denken.

Het aanvankelijk nog verborgen gehouden en uiterst subtiele katertje komt eerst in de derde alinea. Op z'n Hollands uitgedrukt krijg je de indruk dat Israël ervan wordt beticht een slaatje uit het toerisme te slaan door er flink in te investeren. Niet alleen met gelikte reclamecampagnes en het gemakkelijker uitreiken van visa aan pelgrims, ook door het op kosten van de staat uitnodigen van touroperators en Christelijke leiders die in luxe hotels worden ondergebracht, met als doel om iedereen aan te sporen naar Israël te gaan.  Dat overkwam ook Tim Clark, voorganger van een Amerikaanse Pinkstergemeente. Hij heeft echter totaal geen moeite met de intentie van Israël om aan toerisme te verdienen en `spoort mensen graag aan om naar Israël te gaan'. Verderop in het artikel wordt opgemerkt dat sommige Bijbelse trekpleisters op de bezette Westelijke Jordaanoever liggen, wat het religieus toerisme dwarsboomt. Te pas en te onpas wordt die bezetting overal bijgehaald, terwijl de status van de Westelijke Jordaanoever juridisch gesproken niet vaststaat. Een saillant detail hierbij is dat in het artikel de Amerikaanse Pinksterbeweging wordt genoemd. De meeste leden daarvan geloven dat God de Joden het land Israël, waar in hun visie de Westbank deel van uitmaakt, heeft beloofd , Jeruzalem de hoofdstad is en zich daarom niet door de bezetting laten belemmeren.  Er zijn mondiaal echter bijna 2 miljard Christenen. Een groot deel van hen heeft allang afstand genomen van de landbelofte uit het Eerste Testament, maar zijn en blijven betrokken bij de Bijbelse trekpleisters, al dan niet in bezet gebied.

Tim Clark heeft gelijk om er helemaal geen moeite mee te hebben mensen aan te sporen om naar Israël te reizen. Het is immers heel logisch dat Israël wil verdienen aan de groeiende toeristenstroom.  Elk ander land in de wereld  zou dat ook doen, waarbij eveneens gelikte campagnes worden gevoerd. Nu wordt gesuggereerd dat met name Israël zo te werk gaat. Bovendien is het meer dan logisch dat Israël toeristen wil terugwinnen.  Maar Israël kan het nooit goed doen bij Trouw.  Enige jaren geleden heeft een redactielid van Trouw tijdens een telefonische toelichting naar aanleiding van het beleid inzake de berichtgeving over het Midden Oostenconflict gezegd dat, ` na tientallen jaren lang de kant van  Israël  te hebben gesteund het inmiddels de hoogste tijd werd om als krant de Palestijnen het voordeel van de twijfel te gunnen'.  De redactie is daarin goed geslaagd, wat ten koste is gegaan van een onafhankelijke berichtgeving.  Alles wat met Israël te maken heeft wordt, als het maar enigszins kan, op een negatieve manier onder de aandacht van het lezerspubliek gebracht. Een wel heel schrijnend voorbeeld hiervan is het artikel `Het uitverkoren volk moet perfect zijn', waarin op een heel negatieve manier het uiterst subjectieve verslag van een zwangerschap in Israël wordt beschreven. http://www.israel-palestina.info/actueel/2012/01/07/trouw-het-uitverkoren-volk-van-israel-moet-perfect-zijn/    Maar ook het artikel van Antoine Verbij,  wat als reactie op een omstreden en recent verschenen gedicht van Günther Grass in de Duitse pers op 8 april in Trouw is gepubliceerd,  past goed in het beleid van die krant. Het wekt namelijk de stellige indruk dat Grass het toch allemaal goed heeft bedoeld en de paniek die, om heel begrijpelijke redenen, in Duitsland is ontstaan alleen maar op bijna niet te bespreken emoties is gestoeld. http://www.trouw.nl/tr/nl/4496/Buitenland/article/detail/3237708/2012/04/08/En-meteen-is-Gunter-Grass-een-nazi-een-antisemiet.dhtml

Uit deze beide nog andere genoemde artikelen blijkt ook dat de ronduit anti Israëlhouding van Trouw de vorm van een obsessie aan begint te nemen.   

Tj T