woensdag 7 januari 2015

Trouw zuur over stopzetten doorbetaling belastinggeld aan Palestijnen

 

- Door Tjalling - 

`Woedend Israël draait geldkraan dicht’, zo kopt Stevo Akkerman in Trouw op afgelopen 5 januari. Door zich te melden als lid van het Internationale Strafhof zouden de Palestijnen een open zenuw hebben geraakt bij hun Israëlische tegenstander.

Logisch dat die open zenuw is geraakt; deze eenzijdige stap van Palestijnse kant is tegen de afspraken van de Oslo Akkoorden. Daarin staat o.a. dat de Israëli's noch de Palestijnen unilaterale stappen mogen ondernemen die de status van de bezette gebieden veranderen*. Bovendien is men in Israël van mening dat deze stap vooral is bedoeld om Israël in een kwaad daglicht te zetten.

Premier Netanyahu heeft per onmiddellijk de doorbetaling van belastinggeld aan de Palestijnen stopgezet, waardoor het Palestijnse Bestuur zonder inkomsten komt te zitten. Akkerman ziet deze reactie als een 'collectieve straf'. Bij dit laatste wordt echter de nodige achtergrondinformatie achterweg gelaten. Directeur Esther Voet van het CIDI zei op 5 januari voor de microfoon van het Radio 1 programma `dit is de dag’ dat het natuurlijk een Pavlov reactie was van Netanyahu, waartegen veel politieke partijen in Israël en ook president Rivlin hebben geprotesteerd. Esther wees daarbij ook op het z.g. Paris Protocol. Het Protocol van Parijs regelt de economische betrekkingen tussen Israël en de Palestijnse Autoriteit. Daarin staat ook dat wanneer de Palestijnen op de één of andere manier schulden hebben bij Israël, dan mag Israël die inhouden. De Palestijnen hèbben schulden bij Israël . Zij staan voor tientallen miljoenen in het krijt bij de Israëlische elektriciteitsbedrijven. Normaliter maakt Israël geen gebruik van dit recht, maar deze keer wel.

 

* Neither side shall initiate or take any step that will change the status of the West Bank and the Gaza Strip pending the outcome of the permanent status negotiations.

 

woensdag 22 oktober 2014

Joden toch echt een volk

 

Onderstaande brief aan Trouw is een reactie op een interview in die krant met Shlomo Sand, een Israelische historicus die ‘mythes’ over Joden en Israel onderuit wil halen, en die mythes zijn altijd heel populair in Nederland. Over het boek van Sand is eerder o.a. op IMO Blog geschreven.

 

--------------------------------------------------------------

 

Joden toch echt een volk

 

Shlomo Sand ziet het Joodse volk als een fictie, ontstaan in de 19e eeuw (Trouw, 20 oktober). Toen kreeg het Joodse nationalisme inderdaad een impuls door het ontstaan van natiestaten, zoals Italië, Duitsland enzovoort. Het idee dat er eerder geen sprake was van een Joods volk met een eigen cultuur is bizar. In de Romeinse tijd toen de Tweede Tempel werd verwoest, waren er al Joodse gemeenschappen buiten Judea, o.a. in Rome en Alexandrië. En later in het Rijndal. Toen de Kruistochten begonnen, werden deze Joden uitgemoord en velen vluchtten naar Oost-Europa. Joden in de Middeleeuwen werden verbannen uit Engeland, Frankrijk en Spanje. Ook in de Arabische wereld ontstonden buiten Judea al vroeg belangrijke Joodse gemeenschappen, die waren geen Europese uitvinding. Dat Sand zichzelf niet als Joods wil zien, is zijn keus. Laat hij anderen daar niet mee lastig vallen en de geschiedenis naar zijn hand zetten.

Harry Polak Amsterdam

 

dinsdag 30 september 2014

Israëlische wapens 'getest op Palestijnen'? (IPI)

 

 

http://www.israel-palestina.info/actueel/2014/09/30/israelische-wapens-getest-op-palestijnen/

 

- Door Tjalling. –

Op 10 september verscheen in Trouw een artikel van Sander Becker waarin werd gesteld dat Israëlische wapens “in de praktijk ‘getest’ zijn op Palestijnen op de bezette Westelijke Jordaanoever en in de Gazastrook”. Terwijl het na de afgelopen Gaza oorlog langzaam is doorgedrongen dat de praktijken van Hamas mede debet waren aan het hoge aantal burgerdoden in Gaza, moest er desondanks weer een artikel worden gepubliceerd om hoe dan ook alles, maar dan ook alles, wat Israël doet verdacht te maken.

Aanleiding voor het artikel was de Nederlandse première van de documentaire The Lab die is gemaakt door de Israëlische filmmaker Jotam Feldman. In deze documentaire onderzoekt Feldman een mogelijke interactie tussen de Israëlische wapenindustrie en de politiek van het land, de economie en militaire besluitvorming. Feldman ging bij het maken van zijn documentaire echter uit van een veronderstelling, en ja die zal toch op de een of andere manier moeten worden aangetoond. In elk geval reden genoeg voor Sander Becker om een artikel hieraan te wijden.

Amorele conclusie

Feldman concludeert dat ‘de Israëlische wapenindustrie bloeit als nooit tevoren. Buitenlandse klanten staan in de rij, vooral omdat Israëlische wapens in de praktijk ‘getest’ zouden zijn op Palestijnen op de bezette Westelijke Jordaanoever en in de Gazastrook’.

Becker weerlegt die conclusie niet. Dit is vreemd, want een bewering als ‘in de praktijk getest op Palestijnen’ is onjuist en zelfs amoreel. Hier had op z’n minst een kritische noot bij moeten worden geplaatst. Israël moet zich verdedigen tegen terroristisch geweld en daarbij vooral de eigen burgers beschermen, en tegelijkertijd zoveel mogelijk voorkomen dat onschuldige Palestijnen getroffen worden. Het richt zijn militaire acties dan ook op militaire doelen zoals wapenopslagplaatsen en commandocentra van Hamas, en daarnaast de communicatiemiddelen en infrastructuur (waaronder de tunnels) die voor terreur worden gebruikt. Problematisch is dat Hamas c.s. opzettelijk vanuit dichtbevolkt gebied opereren en daar ook hun wapens opslaan, waardoor het aantal slachtoffers bij Israëlische aanvallen groter wordt.

Er is veel aandacht in de media voor de militaire campagnes die Israël noodzakelijkerwijs moet voeren, waarbij vaak het accent wordt gelegd op het hoge aantal slachtoffers onder burgers. Ondanks hetgeen in veel mediaberichten wordt gesuggereerd slaagt Israël er vrij goed in om het aantal burgerslachtoffers beperkt te houden, maar elke dode is er één te veel en wordt door Hamas zelfs als weerzinwekkend propagandawapen gebruikt tegen Israël. Los van onheuse imagoschade is het zeker de bedoeling van Israël om het aantal onschuldige slachtoffers zoveel als mogelijk is te beperken. Het ligt dan ook voor de hand om bij het ontwikkelen van wapens en gevechtstechnieken dit belangrijke doel te verwezenlijken.

Gaza oorlogen

Tijdens de afgelopen drie Gazaoorlogen‘ (de tweede was een beperkte campagne) kwamen er aan Palestijnse kant aanzienlijk meer burgers om het leven dan aan Israëlische zijde. Israël doet er alles aan om zijn burgers te beschermen en investeert in bijvoorbeeld een heel duur raketafweersysteem, een waarschuwingssysteem en tal van schuilplaatsen voor haar burgers. Hamas daarentegen heeft nooit geld geïnvesteerd in schuilkelders en schiet raketten af ten midden van burgervoorzieningen, zoals huizen, scholen en moskeeën, waardoor de burgers tot een menselijk schild worden gemaakt. Dit verklaart voor een groot deel het verschil in aantal doden aan beiden kanten, naast het evidente verschil in vuurkracht. Het hoeft geen betoog dat als Israël op burgerdoden uit zou zijn, het een veelvoud aan slachtoffers zou kunnen maken met enkele bombardementen, maar het probeert deze juist te voorkomen.

Daarbij moet worden opgemerkt dat de cijfers over het aantal burgerdoden aan Palestijnse kant onbetrouwbaar zijn. Kortom, het is onjuist om te stellen dat Israëlische wapens ‘in de praktijk worden getest op Palestijnen’. Ze hebben wel hun effectiviteit in de praktijk bewezen door het uitschakelen van militaire doelen met een minimaal aantal burgerslachtoffers (hoe wrang dat ook klinkt voor de nog vele onschuldige slachtoffers).

Lucratief

Israël zou veel geld verdienen aan de wapenindustrie. Maar liefst 20 procent van alle Israëlische export zou nu van militaire aard zijn en de verkoop van militair materieel en kennis aan het buitenland zou zo’n 5,5 miljard euro per jaar opbrengen. De bron waaruit deze informatie komt wordt overigens niet genoemd. Maar als we aannemen dat de wapenindustrie inderdaad geld opbrengt, dan staat daar tegenover het hoge defensiebudget, wat voor een groot deel opgebracht moet worden door de Israëlische belastingbetaler. Israël krijgt 3 miljard dollar jaarlijks van de VS op een defensiebudget van ruim 15 miljard dollar, 1900 dollar per inwoner. Er wordt dus niet alleen aan wapenindustrie verdiend. Overigens kostte deze oorlog Israël minstens 2,5 miljard dollar (experts schatten zelfs 3 tot 4 miljard). Maar Feldman houdt het erop dat het moreel twijfelachtig is wanneer een land zoals het zijne drijft op wapens die in de praktijk zijn getest.

Bezetting werkelijke oorzaak van amok

Hoe omstreden het verdienen van geld aan wapenindustrie ook moge zijn, het komt overal op onze planeet voor, ook in de westerse landen. Het bezwaar van Feldman kan dan ook niet genoemd worden als specifiek gericht op Israël. Iedereen die streeft naar een betere wereld schuwt immers wapengebruik. De diepere reden waarom Sander Becker publiceerde over The Lab zal hoogstwaarschijnlijk verband houden met de bezetting.

De Israëlische oud-generaal Joaf Galant, het brein achter de Gaza Oorlog van 2008-2009, had opgemerkt dat Westerse landen Israël toen veroordeelden vanwege ‘de vele burgerslachtoffers’. Maar na afloop van de oorlog stuurden volgens Galant diezelfde landen hun militaire experts, om van Israël te leren hoe het ‘zo weinig burgerslachtoffers’ had kunnen maken. Galant noemt dit een huichelachtige houding. Daar is Feldman het mee eens, maar om een andere reden: hij vindt dat de westerse landen door Israëlische wapens te kopen de bezetting legitimeren. En dat is natuurlijk waar het werkelijk om gaat, de bezetting. Die zou dè oorzaak zijn van alle ellende en dat zal, hoe dan ook, telkens weer moeten worden aangetoond. Er is altijd wel een aanleiding te vinden, in dit geval de première van The Lab, om met behulp van eenzijdige uitlegkunde en retoriek een artikel te produceren om maar weer eens te ‘bewijzen’ hoe verkeerd die bezetting is. Veel publicaties in Trouw en ook in andere mainstream media, die direct of indirect verband houden met de bezetting, doen mij denken aan een soort van eindeloos herhalen. Varieer alleen een beetje met de manier waarop het gebracht wordt en dan is succes verzekerd! Echter wanneer er steeds weer naar een wijze wordt gezocht om feiten uit te kunnen leggen in het nadeel van Israël, dan slaat zo’n herhaalreeks om in amorele publicatie.

The Lab ging op afgelopen 10 september in première in De Balie te Amsterdam, in aanwezigheid van de filmmaker. De première is georganiseerd door de Universiteit van Amsterdam en Gate48, een platform voor Nederlandse Israëliërs die de bezetting afkeuren.

 

woensdag 27 augustus 2014

Hamas manipuleert de media - en met succes (Trouw opinie)

 

 

http://www.israel-palestina.info/actueel/2014/08/27/de-media-tactieken-van-hamas/  

Ratna Pelle, Nijmegen

In de discussie over de Gaza oorlog komt veel niet of onvoldoende aan bod, aldus Jaap Hamburger en Willem-Gert Aldershoff in Trouw van 13 augustus. Dat onderschrijf ik helemaal. Zo is er weinig geschreven over de manier waarop Hamas de media manipuleert. De laatste weken zijn verhalen naar buiten gekomen van journalisten die bekennen dat zij niet vrij waren in wat te berichten vanuit Gaza. Schrijven over het lanceren van raketten nabij VN gebouwen, raketten die in Gaza zelf terechtkwamen en daar kinderen troffen, tunnelingangen bij moskeeën, of ook het filmen van omgekomen Hamas strijders: het was allemaal verboden. Ook de Foreign Press Association schreef hier een kritische verklaring over. De tientallen Palestijnen die door Hamas zijn vermoord vanwege vermeende collaboratie zijn waarschijnlijk, evenals de doden door eigen vuur, opgeteld bij de ruim 2000 doden die Israël op haar geweten zou hebben. De cijfers van het Hamas ministerie van Gezondheid werden door mensenrechtenorganisaties, de VN en buitenlandse media kritiekloos overgenomen. Daarbij werd dan vaak toegevoegd dat de meesten vrouwen en kinderen waren, niettegenstaande statistieken waaruit bleek dat 80% van de doden man was met een oververtegenwoordiging in de leeftijd tussen 18 en 50, toevallig de leeftijdsgroep van de meeste strijders. Gezien de bevolkingsopbouw in Gaza waren er juist relatief weinig vrouwen en kinderen onder de doden.

Mensenrechtenorganisaties mochten geen namen vrijgeven van omgekomen strijders, en Hamas droeg de bevolking op alle doden onschuldige slachtoffers van de Israëlische agressie te noemen. Het is voor journalisten moeilijk om objectief verslag te doen van wat er in een totalitair bestuurd oorlogsgebied gebeurt. Men zit soms letterlijk tussen twee vuren, is afhankelijk van lokale fixers, men weet nooit wie men kan geloven en moet telkens oppassen de autoriteiten niet teveel te irriteren.

In een afgelopen april gepubliceerd rapport wijst Amnesty International onderzoeker Donatella Rovera op de problemen bij onderzoek in oorlogsgebied. Lokale getuigen blijken vaak onbetrouwbaar en bewijsmateriaal wordt gemanipuleerd of zelfs gefabriceerd. Ook mensenrechtenorganisaties en de VN baseren zich vaak op ooggetuigenverslagen en informeren zich slechts van één kant (en worden door Hamas niet vrijgelaten in het verzamelen van bewijs). Hiervoor is nauwelijks aandacht. In plaats van de lezers te informeren over deze problemen, wordt vaak liever op de Israëlische propaganda gewezen en hoe de Israëlische burgers die voor zoete koek slikken.

Het lijkt alsof veel journalisten met een bepaald beeld naar de regio vertrekken of ook vanuit Nederland over het conflict schrijven: het beeld van een oppermachtig Israël en een hulpeloze onschuldige bevolking in Gaza, die meedogenloos onder vuur wordt genomen. Steeds weer zien we dit beeld bevestigd in de media, in commentaren en opiniestukken. De tactieken van Hamas, dat commandocentra in ziekenhuizen inrichtte en wapens in VN scholen opsloeg, komen zelden aan bod. Afgelopen weekend bombardeerde Israël bijvoorbeeld een flatgebouw. In de media werd benadrukt dat hier 44 families woonden en er een aantal gewonden vielen, maar nergens stond dat er op dat moment volgens Israël alleen Hamasstrijders aanwezig waren. Vorige week was er veel aandacht voor de Nederlander die zijn Yad Vashem onderscheiding teruggaf omdat een deel van zijn schoonfamilie bij een Israëlisch bombardement in Gaza was omgekomen. In het huis van die familie bevond zich echter ook een activist van de Al Qassam Brigades. Israël heeft overigens meermaals bombardementen afgeblazen omdat er teveel burgers bij zouden omkomen; een gegeven dat direct in Hamas’ voordeel werkt.

Nederlandse Joden plukken de wrange vruchten van de woede die de eenzijdige berichtgeving over Gaza oproept. Ja, Israël heeft flink huisgehouden. Maar om te beoordelen wat proportioneel en gerechtvaardigd is en wat niet, hebben we het hele plaatje nodig, inclusief de cynische werkwijze van Hamas, die de eigen bevolking moedwillig in gevaar brengt en jarenlang cement en andere materialen misbruikte voor het bouwen van een uitgebreid tunnelstelsel en duizenden raketten. Terwijl het Hamas leiderschap veilig in de tunnels zat, werd de bevolking blootgesteld aan Israëlische bombardementen. De eisen van Hamas die door Hamburger en Aldershoff als zo redelijk worden aangemerkt, zien er in dit licht heel anders uit.

·         Dit artikel werd op 27 augustus 2014 gepubliceerd in Trouw, zie hier voor de pdf.

 

Zorgen in Trouw om Israëlische defensiekosten

Het peperdure Iron Dome afweersysteem

Op de website van Trouw werd op 23 augustus een artikel gepubliceerd, waarin gesteld werd dat Israël, om de oorlog in Gaza te kunnen bekostigen, er tot nu toe maar liefst 1,9 miljard euro door heeft gejaagd . Dit zou blijken uit cijfers van het ministerie van defensie , waar de Israëlische krant Haaretz kennelijk de beschikking over heeft.

Of alle in het artikel genoemde bedragen correct, dan wel betrouwbaar, zijn, valt moeilijk na te gaan. Wel is de toonzetting meteen weer gezet met de uitdrukking dat `Israël er bijna 2 miljard euro door heeft gejaagd’. Dit doet denken aan verkwisting. Echter, Israël kàn zich bezuinigen op defensie niet veroorloven. Er moet daardoor noodzakelijkerwijs wel flink bezuinigd worden op onderwijs, zorg en infrastructuur.

Eén belangrijk ding wordt niet met name genoemd. De zeer hoge kosten van defensie moeten grotendeels worden opgebracht door de Israëlische belastingbetaler: Israel krijgt 3 miljard dollar jaarlijks van de VS op een defensiebudget van ruim 15 miljard dollar, 1900 dollar per inwoner. Hamas daarentegen, wordt gesubsidieerd met geld wat afkomstig is van elders en wat bovendien enkel wordt besteed aan doelen met behulp waarvan zoveel mogelijk Israëlische burgers kunnen worden gedood of ontvoerd.

Tj T.

 

http://www.trouw.nl/tr/nl/4496/Buitenland/article/detail/3723335/2014/08/23/Gaza-oorlog-kost-Israel-nu-al-een-recordbedrag.dhtml

 

woensdag 6 augustus 2014

Trouw laat Bertus Hendriks aan het woord

Het lijkt erop dat Israël militair gezien een succes heeft gehaald, nu het een grote klap heeft toegebracht aan de militante Palestijnse organisatie Hamas.

Trouw laat hierover de Nederlandse oud-journalist en Midden-Oostendeskundige, Bertus Hendriks, die zich tevens inzet voor de Palestijnse zaak, aan het woord. Hij geeft Israël geen goede raad.

Hendriks vindt namelijk dat Hamas en Israël toch echt met elkaar zullen moeten gaan praten als ze ooit een einde aan de strijd willen maken. Aan de vraag hoe dat dan zou moeten, in het handvest van Hamas staat immers dat Israël moet worden vernietigd, tilt Hendriks niet zo zwaar. “Onderhandelen doe je nu eenmaal met je vijand”, zegt Hendriks nuchter. Hij merkt bovendien nog op dat `terrorisme een middel is, dat in de geschiedenis door alle nationale bevrijdingsbewegingen is gebruikt: in Indonesië, in Algerije, in Zuid-Afrika, en ook door de Palestijnse bevrijdingsorganisatie PLO’.

Maar in 1993 erkende de PLO echter het recht voor een soevereine staat Israël. Hamas weigert dit categorisch.

Tj.


Artikel Trouw: http://www.trouw.nl/tr/nl/4496/Buitenland/article/detail/3713068/2014/08/05/Israel-weet-dat-het-Hamas-niet-moet-uitschakelen.dhtml

 

dinsdag 5 augustus 2014

Trouw geeft podium aan anti-Israël stemmen

 

 

http://www.israel-palestina.info/actueel/2014/08/05/trouw-geeft-podium-aan-anti-israel-stemmen/  

- Door Tjalling. –

Enkele vaste columnisten bij Trouw zijn momenteel op vakantie. Maar er moeten natuurlijk wel columns blijven verschijnen. Daarom krijgen andere, vaak uiterst Israël kritische personen, nu meer gelegenheid om hun stem te laten horen. Een daarvan is Hasna El Maroudi, columniste bij Joop. Zij geeft Israël nu ook in Trouw er af en toe stevig van langs. Een schrijnend voorbeeld daarvan is haar column `brood’, die op 1 augustus in De Verdieping werd gepubliceerd.

Maroudi, nota bene zelf ook op vakantie, bekeek beelden op haar laptop van de bombardementen op Gaza. Ze schreef in haar column dat die beelden een schel contrast waren met de plaats waar zij zat te genieten. Die beelden zijn inderdaad verschrikkelijk, dat staat buiten elke discussie. Maroudi las daarbij dat er in Gaza brood tekort zou zijn, omdat het Israëlische leger een elektriciteitscentrale had gebombardeerd. Het Franse persagentschap AFP sprak op 29 juli echter van `een stilvallen van de centrale na een Israëlisch bombardement’. Toch noemt Maroudi het Israëlische geweld disproportioneel en vraagt zich af waarom de internationale gemeenschap blijft toekijken terwijl het ene na het andere bloedbad wordt aangericht. Dit vraag ik mij ook af, maar dan waarom diezelfde internationale gemeenschap vooral blijft toekijken bij de manier van oorlog voeren van Hamas, die in werkelijkheid verantwoordelijk is voor het hoge aantal doden aan Palestijnse kant.

`Duizenden mensen zijn verdwenen uit hun woningen’, klaagt Maroudi. Dit is uiteraard heel erg, maar veel van die mensen zijn uit hun huizen gevlucht na waarschuwingen van het Israëlische leger. Waren die er niet geweest, dan zouden er nog veel meer slachtoffers zijn gevallen. En ja, het zou allemaal aan Netanyahu liggen. Volgens Maroudi heeft hij gezworen `niet te zullen rusten voordat alle tunnels naar Gaza verwoest zouden zijn’. Om dat doel te bereiken zou Netanyahu alle voorstellen van de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken voor een staakt het vuren afgewezen hebben. Ondanks het feit dat veel media, waaronder opvallend Trouw, de Palestijnse kant het voordeel van de twijfel gunnen, is het intussen mondiaal wel bekend dat Hamas de partij is die de tijdelijke bestanden schendt.

De tunnels jagen Israël nog meer schrik aan dan de raketbeschietingen. In het NRC werd kort geleden een artikel gepubliceerd over deze tunnels. Ze werden in eerste instantie gebruikt voor de smokkel van `goederen’ vanuit Egypte. Goederen is overigens een eufemisme. Tot voor kort werden wapens uit Iran via een omslachtige route naar Egypte gebracht en vervolgens door tunnels over de grens met Gaza gesmokkeld. Hamas groef ook tunnels vanuit Gaza naar Israëlisch grondgebied. Zo konden er al In 2006 twee Israëlische soldaten gedood worden en werd een andere, Gilad Shalit, gevangen genomen door militanten door middel van het tunnelnetwerk. De angst voor verrassingsaanvallen van Hamas via deze tunnels is de afgelopen weken heel reëel geworden. Maandag 28 juli was er voor de zesde keer een aanval, waarbij vijf Israëlische soldaten omkwamen. Israël heeft dus gegronde redenen om alle tunnels te vernietigen.

Aan het bouwen van die tunnels hangt bovendien een fors kostenplaatje. De geheime tunnels kosten naar Israëlische schattingen tussen de 500.000 en 2 miljoen dollar (373.000 tot 1,5 miljoen euro) per stuk. Je moet er niet aan denken hoeveel meel en andere broodnodige voedselwaren voor dat geld konden worden gekocht. Daar komt dan nog bij dat Hamas niet wil investeren in de veiligheid van de bevolking, wat een passieve oorlogsmisdaad te noemen is.

Aan het eind van haar column vergelijkt Maroudi Israël nog met een agressieve zakkenroller. Het land zou de VS hebben gevraagd om extra munitie. Maroudi ziet dit alsof Israël een volle portemonnee overhandigd zou hebben gekregen. Hamas krijgt echter ook heel wat overhandigd. Volgens de Iraans-Canadese advocaat Sayeh Hassan wordt/werd Hamas al sinds tijden gefinancierd en bewapend door o.a. Iran.

Kort samengevat: Ook Maroudi heeft haar stem laten horen. Ze praat alleen over de gevolgen van de oorlog, maar niet over de oorzaken daarvan. Dat zij alleen Israël hekelt en voorbij gaat aan de wandaden van Hamas is het zoveelste onjuiste geluid in Trouw.

Het is echt opvallend hoezeer Trouw de Palestijnse kant kiest. Dit ontkent de redactie bij hoog en laag. De respons is altijd weer dat `men bij Trouw ook ruimte geeft aan mensen met een Joodse achtergrond’. Op zichzelf is dat juist, maar dan wel aan die mensen die kritisch staan tegenover Israël.
Zo verscheen op 5 augustus een artikel van Maaike Hoffer, Midden Oosten-deskundige, werkzaam voor Een Ander Joods Geluid en de Stichting COME. Hoffer maakt zich zorgen over de toenemende sfeer van haat in Israël. Naar eigen zeggen heeft ze daar nog nooit zoveel haat en agressie om zich heen gezien. Niet alleen tegenover de Palestijnen, ook tegen linkse Israëli’s. Op zichzelf is zo’n ontwikkeling zorgelijk, maar valt beslist niet alleen te wijten aan de niet linkse Israëli’s. Hoffer wil kennelijk niet zien dat de raketaanvallen vanuit Gaza èn de terreurtunnels iets doen met de hele bevolking van Israël. Logisch dat het klimaat aan het verharden is. Daar kan pas met enig positief effect iets tegen gedaan worden wanneer deze oorlog voorbij is. Zo ver is het nu nog niet. Hoffer signaleert steeds vaker dat Palestijnse Israëliërs zich onveilig voelen om in het openbaar Arabisch te spreken. Ook dit is een zorgelijke ontwikkeling. Echter oorlog is waanzin en beïnvloedt in negatieve zin het gedrag en de reacties van mensen, dat is de werkelijke oorzaak van hetgeen Hoffer momenteel waarneemt in Israël.

Trouw zou meer publiciteitsruimte moeten geven aan mensen in Israël die permanent moeten wonen onder de dreiging van raketten. Zo’n situatie prikkelt immers de emoties. Zelf zou ik ook tot machteloze wanhoop zijn gedreven wanneer ons huis voortdurend wordt bedreigd vanaf één van de Waddeneilanden, waar een terroristische groepering het voor het zeggen heeft en waartegen de overheid, om reden van negatieve en vaak ook onheuse publiciteit, zeer terughoudend moet optreden.

Elders op deze site is er uitvoerig aandacht besteed aan de berichtgeving van Trouw over het conflict tussen Israël en Hamas, waarvoor die laatste partij Trouw ronduit dankbaar mag zijn. Nogmaals, de redactie ontkent in alle toonaarden partij te kiezen voor de Palestijnen en in plaats daarvan een zo’n evenwichtig en gevarieerd beeld te geven van de huidige oorlog. Echter ondanks deze reactie krijg ik uit het geheel van de berichtgeving van Trouw over het MO-conflict, de stellige indruk dat Trouw inmiddels is gaan publiceren vanuit een uiterst kritische houding ten opzichte van het Zionisme.

Externe bronnen:

·         http://www.nrc.nl/nieuws/2012/11/26/indirecte-onderhandelingen-tussen-gaza-en-israel-begonnen-in-egypte/

·         http://deredactie.be/cm/vrtnieuws/buitenland/1.2046255