donderdag 5 maart 2015

Haatmisdaden in het Heilige Land (IMO)

 

 

http://www.israel-palestina.info/actueel/2015/03/04/haatmisdaden-in-het-heilige-land/  

= IMO Blog =   

Dagblad Trouw berichtte afgelopen zaterdag weer behoorlijk negatief over Israel. Sander Becker schreef een stuk over de vernielingen die Joodse extremisten aanbrengen in kerken en moskeeën. Hij schrijft:

Meestal zijn Palestijnse moslims het slachtoffer. Zo ging er woensdag nog een moskee in vlammen op, vlakbij Betlehem, op de bezette Westelijke Jordaanoever. Maar ook christelijke doelen gelden als legitiem. De filosofie is eenvoudig: alles wat niet Joods is, moet uit het beloofde land weg.
Haatmisdrijven van kolonisten zijn de laatste jaren aan de orde van de dag. Het aantal lekgestoken banden, uit de grond gerukte olijfbomen en gemolesteerde priesters is niet meer te tellen. In mei vorig jaar, na het bezoek van paus Franciscus aan Israël, vloog er nog een kerk in brand. In 2013 sloegen vandalen het Ottomaanse tegelwerk kapot bij het graf van koning David, ook op de berg Zion. Zo verdwenen op die plek de laatste islamitische sporen. Later dat jaar werden er grafstenen vernield op een protestants kerkhof op dezelfde berg.

Becker vergeet dat het om een kleine groep extremisten gaat, en suggereert hier dat kolonisten dagelijks erop uit trekken om de boel kort en klein te slaan. Het is heel triest dat dit soort zaken gebeuren, en in Israel zelf is de verontwaardiging erover dan ook groot. Er wordt bovendien steeds harder tegen opgetreden in Israel, zo lees ik bij het CIDI:

De Israelische justitie treedt te slap op, was vooral toen dit soort aanvallen begonnen de kritiek. De laatste tijd echter krijgen de daders, als zij worden gepakt, fikse straffen en hoge boetes – veel hoger dan in Nederland worden gegeven voor vergelijkbare misdrijven. De hoogste straf tot nu toe (30 maanden onvoorwaardelijk cel) werd in december vorig jaar opgelegd aan tieners die auto’s in een Arabische wijk hadden beklad.

Maar heel vaak wordt er geen dader opgespoord en berecht. Veel politici willen dit soort misdrijven daarom officieel benoemen als terrorisme, wat de mogelijkheden om ze aan te pakken zou vergroten.

Ruim een week voor deze brandstichtingen werd bekend gemaakt dat het aantal ‘price tag’-incidenten in 2014 met 45% was gedaald, van 92 in 2013 naar 51 in 2014. Of deze daling een gevolg is van de strengere aanpak, is moeilijk te zeggen.

Dit had natuurlijk allang als terrorisme moeten worden aangepakt, tenminste waar er ook geweld wordt gebruikt en dingen vernield.

Erekat

Becker suggereert echter dat Israel er nauwelijks tegen optreedt, en dat is pertinent onjuist. In zijn artikel nauwelijks een woord over Israels reactie en het feit dat dit zeer serieus wordt genomen. In een half zinnetje wordt gezegd dat de laatste brandstichting in een abdij breed werd veroordeeld in Israel om daar direct achteraan beroepsleugenaar Saeb Erekat te citeren die zegt dat:

…de brandstichtingen in de abdij en de moskee het werk waren van “Israëlische terroristen, beschermd door een overheid die het exclusieve recht op dit land claimt”.

De overheid zou stilletjes gedogen dat jonge kolonisten zich afreageren op niet-Joodse doelen. Dit zou aansluiten bij het streven om Israël exclusief te definiëren als ‘Joodse staat’, en ook bij de overheidssteun voor de uitbreiding van de nederzettingen.

Officieel treedt de politie op tegen de daders. Maar dat heeft niet voorkomen dat de aanvallen een bijna vertrouwd onderdeel zijn geworden van het dagelijks leven in bezet gebied. “Er loopt hier op de berg Zion geen monnik rond die nog niet bespuugd is”, verklaarde een woordvoerder van een plaatselijke kerk onlangs in de Israëlische krant Ha’aretz. “Het hoort zo langzamerhand bij de functieomschrijving.”

Het is niet duidelijk of de tweede alinea Erekats mening geeft of dat Becker dit zelf zo ziet. Het is in elk geval een totaal ongefundeerde aantijging. Het voorstel (dat het overigens niet heeft gehaald) om Israel als Joodse staat te definiëren is nooit bedoeld geweest om niet-Joden eruit te gooien of hun rechten te ontnemen. Als Sander Becker dit als eigen visie heeft opgeschreven, is dat ronduit schandalig. Wanneer het bedoeld was als uitleg van Erekats mening, had dat er duidelijker mogen staan, met de disclaimer dat dit voorstel iets geheel anders inhoudt. Arabieren hebben in Israel gelijke individuele en politieke rechten; zij hebben niet dezelfde nationale rechten als Joden, zoals nationale symbolen die de staat gebruikt.

Helden

Vergelijk Israels omgang met extremisme van eigen bodem eens met hoe de PA, PLO en Fatah omgaan met Palestijns terrorisme. Zij bestraffen dit niet, integendeel. Daders van dodelijke aanslagen zijn helden voor de PA, en men doet veel moeite veroordeelde terroristen in Israelische gevangenissen vrij te krijgen. Ze worden geëerd op scholen en in de media, en de gevangenen in Israel zijn voor de Palestijnen een heel belangrijk symbool. Vandaar dat Israel bij onderhandelingen vaak gevangenen vrij moet laten, en Abbas daar continu op hamert. En vandaar dat zij een maandelijkse uitkering krijgen van de PA, waarvan de hoogte afhangt van de gevangenisstraf en de ernst van hun misdrijf, pardon, heldendaad. Israel is dit al jaren een doorn in het oog en vraagt de EU en de VS om te eisen dat de PA hiermee ophoudt. Ook in Nederland brengen pro-Israel groeperingen dit met enige regelmaat naar voren, waarna de politiek niks verandert en de PA haar steun blijft ontvangen. Jodenhaat is in Arabische en Palestijnse media aan de orde van de dag, en een groot deel van de bevolking gelooft in de meest idiote complotten over Joodse almacht, het verspreiden van ziektes, rampen en ongedierte door Joden, het veroorzaken van overstromingen en zelfs de tsunami werd aan de zionisten geweten. Ook op scholen leren Palestijnse kinderen dat Joden onbetrouwbaar en minderwaardig zijn en geen enkel recht hebben op het land tussen de rivier en de zee.

Israel daarentegen bestraft geweld tegen Arabieren en vernielingen van hun eigendommen. Toen vorig jaar een Arabische jongen door Joodse extremisten in brand werd gestoken (uit wraak voor de moord op drie liftende tieners op de Westbank) was iedereen in Israel geschokt. Geweld door extremisten wordt vrijwel unaniem veroordeeld. Dat priesters dagelijks worden mishandeld en monniken continu bespuugd lijkt dan ook nogal overdreven.

Horen zeggen

Het artikel noemt als enige bronnen voor de best vergaande aantijgingen, de al vaker op leugens betrapte Erekat en “een woordvoerder van een plaatselijke kerk” die in Haaretz werd geciteerd. Ikzelf sprak diverse Joden die vaker bij Davids graftombe en andere heilige plaatsen zijn geweest waar zowel Joden als christenen komen, en die zeggen het nooit te hebben gezien en er niks over te hebben gehoord. Ook dat is geen sterk bewijs, maar Trouw lijkt een heel artikel op een paar incidenten en veel ‘horen zeggen’ te baseren. De brandstichting afgelopen donderdag was ernstig, maar het is geen professionele journalistiek een dergelijk artikel vol ongefundeerde beweringen daaraan op te hangen.

Extreme kolonisten slaan overal in bezet gebied toe. Maar de laatste tijd strijden ze vooral voor de berg Zion. De afgelopen dagen begonnen ze een postercampagne waarin ze ervoor waarschuwen dat het graf van koning David op de berg in christelijke handen dreigt te vallen. Het gerucht gaat dat het beheer van de tombe – waar volgens de overlevering het Laatste Avondmaal heeft plaatsgehad – zou worden overgedragen aan het Vaticaan. Dit vermoeden leidde vorig jaar al tot demonstraties en oproepen om christenen aan te vallen. De posters, met opruiende teksten tegen christelijke instellingen en linkse partijen, borduren op dat thema voort.

Beckers bevooroordeeldheid blijkt ook uit het feit dat hij suggereert dat de berg Zion in bezet gebied ligt. Deze ligt echter binnen de Groene Lijn en valt dus onder Israel. Overigens is de (vermeende) graftombe van David niet dezelfde plek als de (vermeende) Avondmaalzaal; het gaat om verschillende ruimtes in hetzelfde gebouw.

Dat men er niet blij mee is dat -nog meer – heiligdommen en gebouwen onder het Vaticaan zouden komen te vallen, kan ik wel begrijpen. Het Vaticaan is niet echt pro-Israel te noemen, en er wordt al decennia gesteggeld over het beheer van heilige plaatsen in Jeruzalem. Natuurlijk zijn oproepen tot geweld op geen enkele wijze te rechtvaardigen, maar ik vraag mij af hoe groot de groep is die daarvoor pleit.

Bezwaarlijk is vooral het feit dat dit artikel, en geen enkel artikel in Trouw, ooit melding maakt van Palestijns geweld tegen Joden, buiten de grotere dodelijke aanslagen. Stenengooien door Arabieren naar Joden, hun bussen en auto’s, is minstens zo dagelijks als het geweld en de pesterijen door extremistische Joden. Wanneer Israeli’s, of toeristen die er Joods uitzien, in een Arabische wijk van Jeruzalem verdwalen, kunnen ze soms ternauwernood ontkomen aan deze straatterreur van Arabische jongeren. Veel wegen door bezet gebied zijn via netten beschermd tegen het gooien van stenen.

Afgelopen dagen kwam ik, geheel toevallig, twee berichten tegen die ik hieronder in vertaling weergeef, ter illustratie. Als je er bewust naar gaat zoeken kom je een veelvoud hiervan tegen. Maar wanneer de ‘zwakkere en onderdrukte’ Palestijnen Joden aanvallen, molesteren, bedreigen, of synagoges vernielen, is het niet interessant voor een krant als Trouw. Het past niet in het plaatje dat men heeft van het conflict en daarom wordt het niet vermeld. Mensen zouden nog eens gaan denken dat het om een complexe zaak gaat waar beide partijen schuldig zijn en extremisten elkaar het licht in de ogen niet gunnen.

Ratna Pelle

~~~~~~~~~~~~~

Haatmisdaad

Het is geen moskee en daarom hoor je er geen kwart woord over.
In de nacht tussen vrijdag en zaterdag werd er “dood aan de Joden” gekladderd op de muur van de Josef Hama’arvi synagoge in de Miriam Hanevia-straat in Ramla.

Een buurman uit de straat heeft de politie op de hoogte gebracht.
Er kwam een agent die wat foto’s heeft gemaakt van de graffiti die met grijze spray waren aangebracht en vertrok weer. Later werden de graffiti met verf die op de muur werd gesmeerd, gewist.

Zoals men zich herinnert, verleden week werd er beweerd dat een moskee in Kfar Jaba in brand werd gestoken. Zeer snel kwam er een mededeling van de politie over de misdaad en dat agenten van de afdeling van nationalistische misdaden naar de plaats waren gekomen om bevindingen te verzamelen.

Echter gebeurt zo iets tegen Joden, dan hoor je er geen half woord over.
(Foto van Chezzi Yechezkel) http://www.0404.co.il/post/24217

~~~~~~~~~~~~~

Zie wat onze soldaten mee maken in de Stad van David.

Zie wat onze soldaten dagelijks mee maken in de Stad van David (Siluwan) bij Jeruzalem en in veel andere plaatsen.

Zo zag het er vanochtend uit in de Stad van David nadat een minderjarige Arabische jongen stenen gooide naar de auto van beveiligers, zonder enige vrees, want hij is goed op de hoogte van het beleid van Israel wat reakties aangaat. Het is ergerlijk dat Israel heeft geleerd dit soort incidenten te slikken.

Soms worden de minderjarige jongelui gepakt en weer vrij gelaten zonder enige straf en de weg naar meer aanslagen met stenen is zeer snel.

https://www.youtube.com/watch?v=SdgZCZddNFM

 

woensdag 7 januari 2015

Trouw zuur over stopzetten doorbetaling belastinggeld aan Palestijnen

 

- Door Tjalling - 

`Woedend Israël draait geldkraan dicht’, zo kopt Stevo Akkerman in Trouw op afgelopen 5 januari. Door zich te melden als lid van het Internationale Strafhof zouden de Palestijnen een open zenuw hebben geraakt bij hun Israëlische tegenstander.

Logisch dat die open zenuw is geraakt; deze eenzijdige stap van Palestijnse kant is tegen de afspraken van de Oslo Akkoorden. Daarin staat o.a. dat de Israëli's noch de Palestijnen unilaterale stappen mogen ondernemen die de status van de bezette gebieden veranderen*. Bovendien is men in Israël van mening dat deze stap vooral is bedoeld om Israël in een kwaad daglicht te zetten.

Premier Netanyahu heeft per onmiddellijk de doorbetaling van belastinggeld aan de Palestijnen stopgezet, waardoor het Palestijnse Bestuur zonder inkomsten komt te zitten. Akkerman ziet deze reactie als een 'collectieve straf'. Bij dit laatste wordt echter de nodige achtergrondinformatie achterweg gelaten. Directeur Esther Voet van het CIDI zei op 5 januari voor de microfoon van het Radio 1 programma `dit is de dag’ dat het natuurlijk een Pavlov reactie was van Netanyahu, waartegen veel politieke partijen in Israël en ook president Rivlin hebben geprotesteerd. Esther wees daarbij ook op het z.g. Paris Protocol. Het Protocol van Parijs regelt de economische betrekkingen tussen Israël en de Palestijnse Autoriteit. Daarin staat ook dat wanneer de Palestijnen op de één of andere manier schulden hebben bij Israël, dan mag Israël die inhouden. De Palestijnen hèbben schulden bij Israël . Zij staan voor tientallen miljoenen in het krijt bij de Israëlische elektriciteitsbedrijven. Normaliter maakt Israël geen gebruik van dit recht, maar deze keer wel.

 

* Neither side shall initiate or take any step that will change the status of the West Bank and the Gaza Strip pending the outcome of the permanent status negotiations.

 

woensdag 22 oktober 2014

Joden toch echt een volk

 

Onderstaande brief aan Trouw is een reactie op een interview in die krant met Shlomo Sand, een Israelische historicus die ‘mythes’ over Joden en Israel onderuit wil halen, en die mythes zijn altijd heel populair in Nederland. Over het boek van Sand is eerder o.a. op IMO Blog geschreven.

 

--------------------------------------------------------------

 

Joden toch echt een volk

 

Shlomo Sand ziet het Joodse volk als een fictie, ontstaan in de 19e eeuw (Trouw, 20 oktober). Toen kreeg het Joodse nationalisme inderdaad een impuls door het ontstaan van natiestaten, zoals Italië, Duitsland enzovoort. Het idee dat er eerder geen sprake was van een Joods volk met een eigen cultuur is bizar. In de Romeinse tijd toen de Tweede Tempel werd verwoest, waren er al Joodse gemeenschappen buiten Judea, o.a. in Rome en Alexandrië. En later in het Rijndal. Toen de Kruistochten begonnen, werden deze Joden uitgemoord en velen vluchtten naar Oost-Europa. Joden in de Middeleeuwen werden verbannen uit Engeland, Frankrijk en Spanje. Ook in de Arabische wereld ontstonden buiten Judea al vroeg belangrijke Joodse gemeenschappen, die waren geen Europese uitvinding. Dat Sand zichzelf niet als Joods wil zien, is zijn keus. Laat hij anderen daar niet mee lastig vallen en de geschiedenis naar zijn hand zetten.

Harry Polak Amsterdam

 

dinsdag 30 september 2014

Israëlische wapens 'getest op Palestijnen'? (IPI)

 

 

http://www.israel-palestina.info/actueel/2014/09/30/israelische-wapens-getest-op-palestijnen/

 

- Door Tjalling. –

Op 10 september verscheen in Trouw een artikel van Sander Becker waarin werd gesteld dat Israëlische wapens “in de praktijk ‘getest’ zijn op Palestijnen op de bezette Westelijke Jordaanoever en in de Gazastrook”. Terwijl het na de afgelopen Gaza oorlog langzaam is doorgedrongen dat de praktijken van Hamas mede debet waren aan het hoge aantal burgerdoden in Gaza, moest er desondanks weer een artikel worden gepubliceerd om hoe dan ook alles, maar dan ook alles, wat Israël doet verdacht te maken.

Aanleiding voor het artikel was de Nederlandse première van de documentaire The Lab die is gemaakt door de Israëlische filmmaker Jotam Feldman. In deze documentaire onderzoekt Feldman een mogelijke interactie tussen de Israëlische wapenindustrie en de politiek van het land, de economie en militaire besluitvorming. Feldman ging bij het maken van zijn documentaire echter uit van een veronderstelling, en ja die zal toch op de een of andere manier moeten worden aangetoond. In elk geval reden genoeg voor Sander Becker om een artikel hieraan te wijden.

Amorele conclusie

Feldman concludeert dat ‘de Israëlische wapenindustrie bloeit als nooit tevoren. Buitenlandse klanten staan in de rij, vooral omdat Israëlische wapens in de praktijk ‘getest’ zouden zijn op Palestijnen op de bezette Westelijke Jordaanoever en in de Gazastrook’.

Becker weerlegt die conclusie niet. Dit is vreemd, want een bewering als ‘in de praktijk getest op Palestijnen’ is onjuist en zelfs amoreel. Hier had op z’n minst een kritische noot bij moeten worden geplaatst. Israël moet zich verdedigen tegen terroristisch geweld en daarbij vooral de eigen burgers beschermen, en tegelijkertijd zoveel mogelijk voorkomen dat onschuldige Palestijnen getroffen worden. Het richt zijn militaire acties dan ook op militaire doelen zoals wapenopslagplaatsen en commandocentra van Hamas, en daarnaast de communicatiemiddelen en infrastructuur (waaronder de tunnels) die voor terreur worden gebruikt. Problematisch is dat Hamas c.s. opzettelijk vanuit dichtbevolkt gebied opereren en daar ook hun wapens opslaan, waardoor het aantal slachtoffers bij Israëlische aanvallen groter wordt.

Er is veel aandacht in de media voor de militaire campagnes die Israël noodzakelijkerwijs moet voeren, waarbij vaak het accent wordt gelegd op het hoge aantal slachtoffers onder burgers. Ondanks hetgeen in veel mediaberichten wordt gesuggereerd slaagt Israël er vrij goed in om het aantal burgerslachtoffers beperkt te houden, maar elke dode is er één te veel en wordt door Hamas zelfs als weerzinwekkend propagandawapen gebruikt tegen Israël. Los van onheuse imagoschade is het zeker de bedoeling van Israël om het aantal onschuldige slachtoffers zoveel als mogelijk is te beperken. Het ligt dan ook voor de hand om bij het ontwikkelen van wapens en gevechtstechnieken dit belangrijke doel te verwezenlijken.

Gaza oorlogen

Tijdens de afgelopen drie Gazaoorlogen‘ (de tweede was een beperkte campagne) kwamen er aan Palestijnse kant aanzienlijk meer burgers om het leven dan aan Israëlische zijde. Israël doet er alles aan om zijn burgers te beschermen en investeert in bijvoorbeeld een heel duur raketafweersysteem, een waarschuwingssysteem en tal van schuilplaatsen voor haar burgers. Hamas daarentegen heeft nooit geld geïnvesteerd in schuilkelders en schiet raketten af ten midden van burgervoorzieningen, zoals huizen, scholen en moskeeën, waardoor de burgers tot een menselijk schild worden gemaakt. Dit verklaart voor een groot deel het verschil in aantal doden aan beiden kanten, naast het evidente verschil in vuurkracht. Het hoeft geen betoog dat als Israël op burgerdoden uit zou zijn, het een veelvoud aan slachtoffers zou kunnen maken met enkele bombardementen, maar het probeert deze juist te voorkomen.

Daarbij moet worden opgemerkt dat de cijfers over het aantal burgerdoden aan Palestijnse kant onbetrouwbaar zijn. Kortom, het is onjuist om te stellen dat Israëlische wapens ‘in de praktijk worden getest op Palestijnen’. Ze hebben wel hun effectiviteit in de praktijk bewezen door het uitschakelen van militaire doelen met een minimaal aantal burgerslachtoffers (hoe wrang dat ook klinkt voor de nog vele onschuldige slachtoffers).

Lucratief

Israël zou veel geld verdienen aan de wapenindustrie. Maar liefst 20 procent van alle Israëlische export zou nu van militaire aard zijn en de verkoop van militair materieel en kennis aan het buitenland zou zo’n 5,5 miljard euro per jaar opbrengen. De bron waaruit deze informatie komt wordt overigens niet genoemd. Maar als we aannemen dat de wapenindustrie inderdaad geld opbrengt, dan staat daar tegenover het hoge defensiebudget, wat voor een groot deel opgebracht moet worden door de Israëlische belastingbetaler. Israël krijgt 3 miljard dollar jaarlijks van de VS op een defensiebudget van ruim 15 miljard dollar, 1900 dollar per inwoner. Er wordt dus niet alleen aan wapenindustrie verdiend. Overigens kostte deze oorlog Israël minstens 2,5 miljard dollar (experts schatten zelfs 3 tot 4 miljard). Maar Feldman houdt het erop dat het moreel twijfelachtig is wanneer een land zoals het zijne drijft op wapens die in de praktijk zijn getest.

Bezetting werkelijke oorzaak van amok

Hoe omstreden het verdienen van geld aan wapenindustrie ook moge zijn, het komt overal op onze planeet voor, ook in de westerse landen. Het bezwaar van Feldman kan dan ook niet genoemd worden als specifiek gericht op Israël. Iedereen die streeft naar een betere wereld schuwt immers wapengebruik. De diepere reden waarom Sander Becker publiceerde over The Lab zal hoogstwaarschijnlijk verband houden met de bezetting.

De Israëlische oud-generaal Joaf Galant, het brein achter de Gaza Oorlog van 2008-2009, had opgemerkt dat Westerse landen Israël toen veroordeelden vanwege ‘de vele burgerslachtoffers’. Maar na afloop van de oorlog stuurden volgens Galant diezelfde landen hun militaire experts, om van Israël te leren hoe het ‘zo weinig burgerslachtoffers’ had kunnen maken. Galant noemt dit een huichelachtige houding. Daar is Feldman het mee eens, maar om een andere reden: hij vindt dat de westerse landen door Israëlische wapens te kopen de bezetting legitimeren. En dat is natuurlijk waar het werkelijk om gaat, de bezetting. Die zou dè oorzaak zijn van alle ellende en dat zal, hoe dan ook, telkens weer moeten worden aangetoond. Er is altijd wel een aanleiding te vinden, in dit geval de première van The Lab, om met behulp van eenzijdige uitlegkunde en retoriek een artikel te produceren om maar weer eens te ‘bewijzen’ hoe verkeerd die bezetting is. Veel publicaties in Trouw en ook in andere mainstream media, die direct of indirect verband houden met de bezetting, doen mij denken aan een soort van eindeloos herhalen. Varieer alleen een beetje met de manier waarop het gebracht wordt en dan is succes verzekerd! Echter wanneer er steeds weer naar een wijze wordt gezocht om feiten uit te kunnen leggen in het nadeel van Israël, dan slaat zo’n herhaalreeks om in amorele publicatie.

The Lab ging op afgelopen 10 september in première in De Balie te Amsterdam, in aanwezigheid van de filmmaker. De première is georganiseerd door de Universiteit van Amsterdam en Gate48, een platform voor Nederlandse Israëliërs die de bezetting afkeuren.

 

woensdag 27 augustus 2014

Hamas manipuleert de media - en met succes (Trouw opinie)

 

 

http://www.israel-palestina.info/actueel/2014/08/27/de-media-tactieken-van-hamas/  

Ratna Pelle, Nijmegen

In de discussie over de Gaza oorlog komt veel niet of onvoldoende aan bod, aldus Jaap Hamburger en Willem-Gert Aldershoff in Trouw van 13 augustus. Dat onderschrijf ik helemaal. Zo is er weinig geschreven over de manier waarop Hamas de media manipuleert. De laatste weken zijn verhalen naar buiten gekomen van journalisten die bekennen dat zij niet vrij waren in wat te berichten vanuit Gaza. Schrijven over het lanceren van raketten nabij VN gebouwen, raketten die in Gaza zelf terechtkwamen en daar kinderen troffen, tunnelingangen bij moskeeën, of ook het filmen van omgekomen Hamas strijders: het was allemaal verboden. Ook de Foreign Press Association schreef hier een kritische verklaring over. De tientallen Palestijnen die door Hamas zijn vermoord vanwege vermeende collaboratie zijn waarschijnlijk, evenals de doden door eigen vuur, opgeteld bij de ruim 2000 doden die Israël op haar geweten zou hebben. De cijfers van het Hamas ministerie van Gezondheid werden door mensenrechtenorganisaties, de VN en buitenlandse media kritiekloos overgenomen. Daarbij werd dan vaak toegevoegd dat de meesten vrouwen en kinderen waren, niettegenstaande statistieken waaruit bleek dat 80% van de doden man was met een oververtegenwoordiging in de leeftijd tussen 18 en 50, toevallig de leeftijdsgroep van de meeste strijders. Gezien de bevolkingsopbouw in Gaza waren er juist relatief weinig vrouwen en kinderen onder de doden.

Mensenrechtenorganisaties mochten geen namen vrijgeven van omgekomen strijders, en Hamas droeg de bevolking op alle doden onschuldige slachtoffers van de Israëlische agressie te noemen. Het is voor journalisten moeilijk om objectief verslag te doen van wat er in een totalitair bestuurd oorlogsgebied gebeurt. Men zit soms letterlijk tussen twee vuren, is afhankelijk van lokale fixers, men weet nooit wie men kan geloven en moet telkens oppassen de autoriteiten niet teveel te irriteren.

In een afgelopen april gepubliceerd rapport wijst Amnesty International onderzoeker Donatella Rovera op de problemen bij onderzoek in oorlogsgebied. Lokale getuigen blijken vaak onbetrouwbaar en bewijsmateriaal wordt gemanipuleerd of zelfs gefabriceerd. Ook mensenrechtenorganisaties en de VN baseren zich vaak op ooggetuigenverslagen en informeren zich slechts van één kant (en worden door Hamas niet vrijgelaten in het verzamelen van bewijs). Hiervoor is nauwelijks aandacht. In plaats van de lezers te informeren over deze problemen, wordt vaak liever op de Israëlische propaganda gewezen en hoe de Israëlische burgers die voor zoete koek slikken.

Het lijkt alsof veel journalisten met een bepaald beeld naar de regio vertrekken of ook vanuit Nederland over het conflict schrijven: het beeld van een oppermachtig Israël en een hulpeloze onschuldige bevolking in Gaza, die meedogenloos onder vuur wordt genomen. Steeds weer zien we dit beeld bevestigd in de media, in commentaren en opiniestukken. De tactieken van Hamas, dat commandocentra in ziekenhuizen inrichtte en wapens in VN scholen opsloeg, komen zelden aan bod. Afgelopen weekend bombardeerde Israël bijvoorbeeld een flatgebouw. In de media werd benadrukt dat hier 44 families woonden en er een aantal gewonden vielen, maar nergens stond dat er op dat moment volgens Israël alleen Hamasstrijders aanwezig waren. Vorige week was er veel aandacht voor de Nederlander die zijn Yad Vashem onderscheiding teruggaf omdat een deel van zijn schoonfamilie bij een Israëlisch bombardement in Gaza was omgekomen. In het huis van die familie bevond zich echter ook een activist van de Al Qassam Brigades. Israël heeft overigens meermaals bombardementen afgeblazen omdat er teveel burgers bij zouden omkomen; een gegeven dat direct in Hamas’ voordeel werkt.

Nederlandse Joden plukken de wrange vruchten van de woede die de eenzijdige berichtgeving over Gaza oproept. Ja, Israël heeft flink huisgehouden. Maar om te beoordelen wat proportioneel en gerechtvaardigd is en wat niet, hebben we het hele plaatje nodig, inclusief de cynische werkwijze van Hamas, die de eigen bevolking moedwillig in gevaar brengt en jarenlang cement en andere materialen misbruikte voor het bouwen van een uitgebreid tunnelstelsel en duizenden raketten. Terwijl het Hamas leiderschap veilig in de tunnels zat, werd de bevolking blootgesteld aan Israëlische bombardementen. De eisen van Hamas die door Hamburger en Aldershoff als zo redelijk worden aangemerkt, zien er in dit licht heel anders uit.

·         Dit artikel werd op 27 augustus 2014 gepubliceerd in Trouw, zie hier voor de pdf.

 

Zorgen in Trouw om Israëlische defensiekosten

Het peperdure Iron Dome afweersysteem

Op de website van Trouw werd op 23 augustus een artikel gepubliceerd, waarin gesteld werd dat Israël, om de oorlog in Gaza te kunnen bekostigen, er tot nu toe maar liefst 1,9 miljard euro door heeft gejaagd . Dit zou blijken uit cijfers van het ministerie van defensie , waar de Israëlische krant Haaretz kennelijk de beschikking over heeft.

Of alle in het artikel genoemde bedragen correct, dan wel betrouwbaar, zijn, valt moeilijk na te gaan. Wel is de toonzetting meteen weer gezet met de uitdrukking dat `Israël er bijna 2 miljard euro door heeft gejaagd’. Dit doet denken aan verkwisting. Echter, Israël kàn zich bezuinigen op defensie niet veroorloven. Er moet daardoor noodzakelijkerwijs wel flink bezuinigd worden op onderwijs, zorg en infrastructuur.

Eén belangrijk ding wordt niet met name genoemd. De zeer hoge kosten van defensie moeten grotendeels worden opgebracht door de Israëlische belastingbetaler: Israel krijgt 3 miljard dollar jaarlijks van de VS op een defensiebudget van ruim 15 miljard dollar, 1900 dollar per inwoner. Hamas daarentegen, wordt gesubsidieerd met geld wat afkomstig is van elders en wat bovendien enkel wordt besteed aan doelen met behulp waarvan zoveel mogelijk Israëlische burgers kunnen worden gedood of ontvoerd.

Tj T.

 

http://www.trouw.nl/tr/nl/4496/Buitenland/article/detail/3723335/2014/08/23/Gaza-oorlog-kost-Israel-nu-al-een-recordbedrag.dhtml

 

woensdag 6 augustus 2014

Trouw laat Bertus Hendriks aan het woord

Het lijkt erop dat Israël militair gezien een succes heeft gehaald, nu het een grote klap heeft toegebracht aan de militante Palestijnse organisatie Hamas.

Trouw laat hierover de Nederlandse oud-journalist en Midden-Oostendeskundige, Bertus Hendriks, die zich tevens inzet voor de Palestijnse zaak, aan het woord. Hij geeft Israël geen goede raad.

Hendriks vindt namelijk dat Hamas en Israël toch echt met elkaar zullen moeten gaan praten als ze ooit een einde aan de strijd willen maken. Aan de vraag hoe dat dan zou moeten, in het handvest van Hamas staat immers dat Israël moet worden vernietigd, tilt Hendriks niet zo zwaar. “Onderhandelen doe je nu eenmaal met je vijand”, zegt Hendriks nuchter. Hij merkt bovendien nog op dat `terrorisme een middel is, dat in de geschiedenis door alle nationale bevrijdingsbewegingen is gebruikt: in Indonesië, in Algerije, in Zuid-Afrika, en ook door de Palestijnse bevrijdingsorganisatie PLO’.

Maar in 1993 erkende de PLO echter het recht voor een soevereine staat Israël. Hamas weigert dit categorisch.

Tj.


Artikel Trouw: http://www.trouw.nl/tr/nl/4496/Buitenland/article/detail/3713068/2014/08/05/Israel-weet-dat-het-Hamas-niet-moet-uitschakelen.dhtml