woensdag 27 augustus 2014

Hamas manipuleert de media - en met succes (Trouw opinie)

 

 

http://www.israel-palestina.info/actueel/2014/08/27/de-media-tactieken-van-hamas/  

Ratna Pelle, Nijmegen

In de discussie over de Gaza oorlog komt veel niet of onvoldoende aan bod, aldus Jaap Hamburger en Willem-Gert Aldershoff in Trouw van 13 augustus. Dat onderschrijf ik helemaal. Zo is er weinig geschreven over de manier waarop Hamas de media manipuleert. De laatste weken zijn verhalen naar buiten gekomen van journalisten die bekennen dat zij niet vrij waren in wat te berichten vanuit Gaza. Schrijven over het lanceren van raketten nabij VN gebouwen, raketten die in Gaza zelf terechtkwamen en daar kinderen troffen, tunnelingangen bij moskeeën, of ook het filmen van omgekomen Hamas strijders: het was allemaal verboden. Ook de Foreign Press Association schreef hier een kritische verklaring over. De tientallen Palestijnen die door Hamas zijn vermoord vanwege vermeende collaboratie zijn waarschijnlijk, evenals de doden door eigen vuur, opgeteld bij de ruim 2000 doden die Israël op haar geweten zou hebben. De cijfers van het Hamas ministerie van Gezondheid werden door mensenrechtenorganisaties, de VN en buitenlandse media kritiekloos overgenomen. Daarbij werd dan vaak toegevoegd dat de meesten vrouwen en kinderen waren, niettegenstaande statistieken waaruit bleek dat 80% van de doden man was met een oververtegenwoordiging in de leeftijd tussen 18 en 50, toevallig de leeftijdsgroep van de meeste strijders. Gezien de bevolkingsopbouw in Gaza waren er juist relatief weinig vrouwen en kinderen onder de doden.

Mensenrechtenorganisaties mochten geen namen vrijgeven van omgekomen strijders, en Hamas droeg de bevolking op alle doden onschuldige slachtoffers van de Israëlische agressie te noemen. Het is voor journalisten moeilijk om objectief verslag te doen van wat er in een totalitair bestuurd oorlogsgebied gebeurt. Men zit soms letterlijk tussen twee vuren, is afhankelijk van lokale fixers, men weet nooit wie men kan geloven en moet telkens oppassen de autoriteiten niet teveel te irriteren.

In een afgelopen april gepubliceerd rapport wijst Amnesty International onderzoeker Donatella Rovera op de problemen bij onderzoek in oorlogsgebied. Lokale getuigen blijken vaak onbetrouwbaar en bewijsmateriaal wordt gemanipuleerd of zelfs gefabriceerd. Ook mensenrechtenorganisaties en de VN baseren zich vaak op ooggetuigenverslagen en informeren zich slechts van één kant (en worden door Hamas niet vrijgelaten in het verzamelen van bewijs). Hiervoor is nauwelijks aandacht. In plaats van de lezers te informeren over deze problemen, wordt vaak liever op de Israëlische propaganda gewezen en hoe de Israëlische burgers die voor zoete koek slikken.

Het lijkt alsof veel journalisten met een bepaald beeld naar de regio vertrekken of ook vanuit Nederland over het conflict schrijven: het beeld van een oppermachtig Israël en een hulpeloze onschuldige bevolking in Gaza, die meedogenloos onder vuur wordt genomen. Steeds weer zien we dit beeld bevestigd in de media, in commentaren en opiniestukken. De tactieken van Hamas, dat commandocentra in ziekenhuizen inrichtte en wapens in VN scholen opsloeg, komen zelden aan bod. Afgelopen weekend bombardeerde Israël bijvoorbeeld een flatgebouw. In de media werd benadrukt dat hier 44 families woonden en er een aantal gewonden vielen, maar nergens stond dat er op dat moment volgens Israël alleen Hamasstrijders aanwezig waren. Vorige week was er veel aandacht voor de Nederlander die zijn Yad Vashem onderscheiding teruggaf omdat een deel van zijn schoonfamilie bij een Israëlisch bombardement in Gaza was omgekomen. In het huis van die familie bevond zich echter ook een activist van de Al Qassam Brigades. Israël heeft overigens meermaals bombardementen afgeblazen omdat er teveel burgers bij zouden omkomen; een gegeven dat direct in Hamas’ voordeel werkt.

Nederlandse Joden plukken de wrange vruchten van de woede die de eenzijdige berichtgeving over Gaza oproept. Ja, Israël heeft flink huisgehouden. Maar om te beoordelen wat proportioneel en gerechtvaardigd is en wat niet, hebben we het hele plaatje nodig, inclusief de cynische werkwijze van Hamas, die de eigen bevolking moedwillig in gevaar brengt en jarenlang cement en andere materialen misbruikte voor het bouwen van een uitgebreid tunnelstelsel en duizenden raketten. Terwijl het Hamas leiderschap veilig in de tunnels zat, werd de bevolking blootgesteld aan Israëlische bombardementen. De eisen van Hamas die door Hamburger en Aldershoff als zo redelijk worden aangemerkt, zien er in dit licht heel anders uit.

·         Dit artikel werd op 27 augustus 2014 gepubliceerd in Trouw, zie hier voor de pdf.

 

Zorgen in Trouw om Israëlische defensiekosten

Het peperdure Iron Dome afweersysteem

Op de website van Trouw werd op 23 augustus een artikel gepubliceerd, waarin gesteld werd dat Israël, om de oorlog in Gaza te kunnen bekostigen, er tot nu toe maar liefst 1,9 miljard euro door heeft gejaagd . Dit zou blijken uit cijfers van het ministerie van defensie , waar de Israëlische krant Haaretz kennelijk de beschikking over heeft.

Of alle in het artikel genoemde bedragen correct, dan wel betrouwbaar, zijn, valt moeilijk na te gaan. Wel is de toonzetting meteen weer gezet met de uitdrukking dat `Israël er bijna 2 miljard euro door heeft gejaagd’. Dit doet denken aan verkwisting. Echter, Israël kàn zich bezuinigen op defensie niet veroorloven. Er moet daardoor noodzakelijkerwijs wel flink bezuinigd worden op onderwijs, zorg en infrastructuur.

Eén belangrijk ding wordt niet met name genoemd. De zeer hoge kosten van defensie moeten grotendeels worden opgebracht door de Israëlische belastingbetaler: Israel krijgt 3 miljard dollar jaarlijks van de VS op een defensiebudget van ruim 15 miljard dollar, 1900 dollar per inwoner. Hamas daarentegen, wordt gesubsidieerd met geld wat afkomstig is van elders en wat bovendien enkel wordt besteed aan doelen met behulp waarvan zoveel mogelijk Israëlische burgers kunnen worden gedood of ontvoerd.

Tj T.

 

http://www.trouw.nl/tr/nl/4496/Buitenland/article/detail/3723335/2014/08/23/Gaza-oorlog-kost-Israel-nu-al-een-recordbedrag.dhtml

 

woensdag 6 augustus 2014

Trouw laat Bertus Hendriks aan het woord

Het lijkt erop dat Israël militair gezien een succes heeft gehaald, nu het een grote klap heeft toegebracht aan de militante Palestijnse organisatie Hamas.

Trouw laat hierover de Nederlandse oud-journalist en Midden-Oostendeskundige, Bertus Hendriks, die zich tevens inzet voor de Palestijnse zaak, aan het woord. Hij geeft Israël geen goede raad.

Hendriks vindt namelijk dat Hamas en Israël toch echt met elkaar zullen moeten gaan praten als ze ooit een einde aan de strijd willen maken. Aan de vraag hoe dat dan zou moeten, in het handvest van Hamas staat immers dat Israël moet worden vernietigd, tilt Hendriks niet zo zwaar. “Onderhandelen doe je nu eenmaal met je vijand”, zegt Hendriks nuchter. Hij merkt bovendien nog op dat `terrorisme een middel is, dat in de geschiedenis door alle nationale bevrijdingsbewegingen is gebruikt: in Indonesië, in Algerije, in Zuid-Afrika, en ook door de Palestijnse bevrijdingsorganisatie PLO’.

Maar in 1993 erkende de PLO echter het recht voor een soevereine staat Israël. Hamas weigert dit categorisch.

Tj.


Artikel Trouw: http://www.trouw.nl/tr/nl/4496/Buitenland/article/detail/3713068/2014/08/05/Israel-weet-dat-het-Hamas-niet-moet-uitschakelen.dhtml

 

dinsdag 5 augustus 2014

Trouw geeft podium aan anti-Israël stemmen

 

 

http://www.israel-palestina.info/actueel/2014/08/05/trouw-geeft-podium-aan-anti-israel-stemmen/  

- Door Tjalling. –

Enkele vaste columnisten bij Trouw zijn momenteel op vakantie. Maar er moeten natuurlijk wel columns blijven verschijnen. Daarom krijgen andere, vaak uiterst Israël kritische personen, nu meer gelegenheid om hun stem te laten horen. Een daarvan is Hasna El Maroudi, columniste bij Joop. Zij geeft Israël nu ook in Trouw er af en toe stevig van langs. Een schrijnend voorbeeld daarvan is haar column `brood’, die op 1 augustus in De Verdieping werd gepubliceerd.

Maroudi, nota bene zelf ook op vakantie, bekeek beelden op haar laptop van de bombardementen op Gaza. Ze schreef in haar column dat die beelden een schel contrast waren met de plaats waar zij zat te genieten. Die beelden zijn inderdaad verschrikkelijk, dat staat buiten elke discussie. Maroudi las daarbij dat er in Gaza brood tekort zou zijn, omdat het Israëlische leger een elektriciteitscentrale had gebombardeerd. Het Franse persagentschap AFP sprak op 29 juli echter van `een stilvallen van de centrale na een Israëlisch bombardement’. Toch noemt Maroudi het Israëlische geweld disproportioneel en vraagt zich af waarom de internationale gemeenschap blijft toekijken terwijl het ene na het andere bloedbad wordt aangericht. Dit vraag ik mij ook af, maar dan waarom diezelfde internationale gemeenschap vooral blijft toekijken bij de manier van oorlog voeren van Hamas, die in werkelijkheid verantwoordelijk is voor het hoge aantal doden aan Palestijnse kant.

`Duizenden mensen zijn verdwenen uit hun woningen’, klaagt Maroudi. Dit is uiteraard heel erg, maar veel van die mensen zijn uit hun huizen gevlucht na waarschuwingen van het Israëlische leger. Waren die er niet geweest, dan zouden er nog veel meer slachtoffers zijn gevallen. En ja, het zou allemaal aan Netanyahu liggen. Volgens Maroudi heeft hij gezworen `niet te zullen rusten voordat alle tunnels naar Gaza verwoest zouden zijn’. Om dat doel te bereiken zou Netanyahu alle voorstellen van de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken voor een staakt het vuren afgewezen hebben. Ondanks het feit dat veel media, waaronder opvallend Trouw, de Palestijnse kant het voordeel van de twijfel gunnen, is het intussen mondiaal wel bekend dat Hamas de partij is die de tijdelijke bestanden schendt.

De tunnels jagen Israël nog meer schrik aan dan de raketbeschietingen. In het NRC werd kort geleden een artikel gepubliceerd over deze tunnels. Ze werden in eerste instantie gebruikt voor de smokkel van `goederen’ vanuit Egypte. Goederen is overigens een eufemisme. Tot voor kort werden wapens uit Iran via een omslachtige route naar Egypte gebracht en vervolgens door tunnels over de grens met Gaza gesmokkeld. Hamas groef ook tunnels vanuit Gaza naar Israëlisch grondgebied. Zo konden er al In 2006 twee Israëlische soldaten gedood worden en werd een andere, Gilad Shalit, gevangen genomen door militanten door middel van het tunnelnetwerk. De angst voor verrassingsaanvallen van Hamas via deze tunnels is de afgelopen weken heel reëel geworden. Maandag 28 juli was er voor de zesde keer een aanval, waarbij vijf Israëlische soldaten omkwamen. Israël heeft dus gegronde redenen om alle tunnels te vernietigen.

Aan het bouwen van die tunnels hangt bovendien een fors kostenplaatje. De geheime tunnels kosten naar Israëlische schattingen tussen de 500.000 en 2 miljoen dollar (373.000 tot 1,5 miljoen euro) per stuk. Je moet er niet aan denken hoeveel meel en andere broodnodige voedselwaren voor dat geld konden worden gekocht. Daar komt dan nog bij dat Hamas niet wil investeren in de veiligheid van de bevolking, wat een passieve oorlogsmisdaad te noemen is.

Aan het eind van haar column vergelijkt Maroudi Israël nog met een agressieve zakkenroller. Het land zou de VS hebben gevraagd om extra munitie. Maroudi ziet dit alsof Israël een volle portemonnee overhandigd zou hebben gekregen. Hamas krijgt echter ook heel wat overhandigd. Volgens de Iraans-Canadese advocaat Sayeh Hassan wordt/werd Hamas al sinds tijden gefinancierd en bewapend door o.a. Iran.

Kort samengevat: Ook Maroudi heeft haar stem laten horen. Ze praat alleen over de gevolgen van de oorlog, maar niet over de oorzaken daarvan. Dat zij alleen Israël hekelt en voorbij gaat aan de wandaden van Hamas is het zoveelste onjuiste geluid in Trouw.

Het is echt opvallend hoezeer Trouw de Palestijnse kant kiest. Dit ontkent de redactie bij hoog en laag. De respons is altijd weer dat `men bij Trouw ook ruimte geeft aan mensen met een Joodse achtergrond’. Op zichzelf is dat juist, maar dan wel aan die mensen die kritisch staan tegenover Israël.
Zo verscheen op 5 augustus een artikel van Maaike Hoffer, Midden Oosten-deskundige, werkzaam voor Een Ander Joods Geluid en de Stichting COME. Hoffer maakt zich zorgen over de toenemende sfeer van haat in Israël. Naar eigen zeggen heeft ze daar nog nooit zoveel haat en agressie om zich heen gezien. Niet alleen tegenover de Palestijnen, ook tegen linkse Israëli’s. Op zichzelf is zo’n ontwikkeling zorgelijk, maar valt beslist niet alleen te wijten aan de niet linkse Israëli’s. Hoffer wil kennelijk niet zien dat de raketaanvallen vanuit Gaza èn de terreurtunnels iets doen met de hele bevolking van Israël. Logisch dat het klimaat aan het verharden is. Daar kan pas met enig positief effect iets tegen gedaan worden wanneer deze oorlog voorbij is. Zo ver is het nu nog niet. Hoffer signaleert steeds vaker dat Palestijnse Israëliërs zich onveilig voelen om in het openbaar Arabisch te spreken. Ook dit is een zorgelijke ontwikkeling. Echter oorlog is waanzin en beïnvloedt in negatieve zin het gedrag en de reacties van mensen, dat is de werkelijke oorzaak van hetgeen Hoffer momenteel waarneemt in Israël.

Trouw zou meer publiciteitsruimte moeten geven aan mensen in Israël die permanent moeten wonen onder de dreiging van raketten. Zo’n situatie prikkelt immers de emoties. Zelf zou ik ook tot machteloze wanhoop zijn gedreven wanneer ons huis voortdurend wordt bedreigd vanaf één van de Waddeneilanden, waar een terroristische groepering het voor het zeggen heeft en waartegen de overheid, om reden van negatieve en vaak ook onheuse publiciteit, zeer terughoudend moet optreden.

Elders op deze site is er uitvoerig aandacht besteed aan de berichtgeving van Trouw over het conflict tussen Israël en Hamas, waarvoor die laatste partij Trouw ronduit dankbaar mag zijn. Nogmaals, de redactie ontkent in alle toonaarden partij te kiezen voor de Palestijnen en in plaats daarvan een zo’n evenwichtig en gevarieerd beeld te geven van de huidige oorlog. Echter ondanks deze reactie krijg ik uit het geheel van de berichtgeving van Trouw over het MO-conflict, de stellige indruk dat Trouw inmiddels is gaan publiceren vanuit een uiterst kritische houding ten opzichte van het Zionisme.

Externe bronnen:

·         http://www.nrc.nl/nieuws/2012/11/26/indirecte-onderhandelingen-tussen-gaza-en-israel-begonnen-in-egypte/

·         http://deredactie.be/cm/vrtnieuws/buitenland/1.2046255

 

zaterdag 2 augustus 2014

Hamas mag Trouw dankbaar zijn (IMO)

 

 

http://www.israel-palestina.info/actueel/2014/08/02/hamas-mag-trouw-dankbaar-zijn-1/  

= IMO Blog = 

Terwijl op internet niet zonder reden fake bedankbrieven van Hamas aan de media rondgaan, houdt Trouw het bij hetzelfde oude, bekende verhaal over de Gaza oorlog. Israels kant krijgt meer aandacht, en dat is niet eerlijk, is de teneur. Opvallend is dat het artikel alleen over de Amerikaanse media gaat:

Die houding van lezers en luisteraars leidt er volgens critici van de gevestigde media toe dat kranten en tv-zenders het verhaal van de oorlog vooral van de Israëlische kant vertellen. Inderdaad komt het Israëlische standpunt gemakkelijk bij de Amerikanen de huiskamer in. De Israëlische samenleving lijkt nu eenmaal meer op de Amerikaanse. Er dienen naar schatting zelfs 750 mensen met een Amerikaans paspoort in het Israëlische leger.

Premier Netanjahoe is maar al te bereid om in een live interview uit te leggen waarom het de schuld is van Hamas dat er zoveel burgerdoden vallen. En als de premier zelf niet kan, zijn er wel woordvoerders die met een perfect Amerikaans accent uitleggen in wat voor dwangpositie Israël verkeert.

Ze zijn ook gaan turven hoe vaak mensen van welke kant aan het woord kwamen in TV uitzendingen:

Palestijnen komen veel minder vaak aan het woord, zegt Yousouf Munayyer van het Palestine Center. Hij telde wie er allemaal als commentator mochten aanschuiven bij CNN, vanaf het moment dat de lijken werden ontdekt van drie ontvoerde Israëlische jongeren op 30 juni. Tot en met 10 juli telde hij 19 keer een Israëlische functionaris in de uitzending, en maar één Palestijnse vertegenwoordiger.

Daarnaast kwamen er ‘gewone’ Israeliërs en Palestijnen aan het woord, en de vraag is, hoe je die moet tellen. En wat is gewoon? CNN heeft bijvoorbeeld de oud-ambassadeur van Israël in de VS, Michael Oren, als commentator onder contract.

Foei Amerika! Is dat een vrije pers? Waar een kant zoveel minder aandacht krijgt? Het zou niet moeten mogen. Gelukkig zijn wij hier een stuk evenwichtiger, nietwaar? Of wacht even…. Uit onderzoeken naar de berichtgeving in bijv. NRC blijkt dat:

Van de 124 artikelen over het conflict in de onderzochte periode waren er 31 neutraal, 25 licht gekleurd ten voordele van de Palestijnen, 52 gekleurd ten voordele van de Palestijnen, 14 sterk gekleurd ten voordele van de Palestijnen, en 2 gekleurd ten voordele van Israël

Aangezien maar twee artikelen, een column van Afshin Ellian en een interview met Rabijn Evers, als pro-Israël gekwalificeerd kunnen worden, wordt voor het overige met ‘gekleurd’ altijd gekleurd ten voordele van de Palestijnen c.q. ten nadele van Israël bedoeld.

Uit deze tabel is af te leiden dat van de nieuwsartikelen 38% neutraal waren, 28% licht gekleurd, 28% gekleurd en 6% sterk gekleurd.

Van de achtergrondartikelen (achtergrond, reportages, nieuwsanalyses en interviews) was 16% neutraal, 15% licht gekleurd, 55% gekleurd en 13% sterk gekleurd ten nadele van Israël en 2% licht gekleurd ten voordele van Israël.

Van de opiniestukken (inclusief hoofdredactionele commentaren en boekrecensies) was 12,5% neutraal, 12,5% licht gekleurd, 44% gekleurd en 25% sterk gekleurd ten nadele van Israël en 6% gekleurd ten voordele van Israël.

In de berichtgeving lag de nadruk sterk op het Israëlische geweld en de gevolgen daarvan voor de Palestijnen. (…) Vooral Palestijnen komen aan het woord. Dit zijn vaak gewone Palestijnen, maar ook meermaals woordvoerders van Hamas of de Qassam Brigades, de militaire vleugel van Hamas. ‘Gewone’ Israëlische burgers of soldaten komen nagenoeg nooit aan het woord; de Israëli’s die NRC aan het woord laat zijn bijna allemaal critici van het offensief (en van Israël überhaupt) en een enkele keer juist zeer militante en religieuze voorstanders van Israëls militaire optreden. Bijna alle reportages zijn gemaakt vanuit Palestijns gebied of gaan over de Palestijnen en hun lijden. De reportages vanuit Israël zijn juist kritisch tegenover Israël, en gaan bijvoorbeeld over de zogenaamd zo gelikte media campagne van Israël of laten Israëlische critici van de oorlog aan het woord.

Dit onderzoek ging over de berichtgeving in NRC Handelsblad, maar een onderzoek naar de berichtgeving van de NOS was niet veel beter, en  ik vermoed dat een onderzoek naar de berichtgeving in Trouw vergelijkbare resultaten had opgeleverd. Ook in Trouw zien we een duidelijke voorkeur voor het Palestijnse perspectief, zowel in de opiniestukken als de nieuwsartikelen. De insteek is dat de Palestijnen slachtoffer zijn, de underdog, en Israel de bezetter. Over hoe dat zo is gekomen en het eigen aandeel van de Palestijnen, de verheerlijking van ‘martelaren’ en de brede steun voor aanslagen tegen Israelische burgers, over al dat soort zaken gaat het bij Trouw nooit. De dubieuze rol van UNRWA in het in standhouden van het vluchtelingen probleem, de destructieve rol van Hamas die de eigen burgers cynisch als menselijk schild misbruikt en openlijk zegt dat men alle Joden uit het land wil verdrijven, de twee monden van Abbas, het bestaat niet voor Trouw en de meeste andere ‘mainstream media’. Maar die schaamteloze eenzijdigheid, het steeds maar weer weergeven van aantallen doden volgens ‘Palestijnse bronnen’ (=Hamas), het steeds maar weer automatisch aannemen dat als er iets is gebombardeerd en er kinderen zijn omgekomen, Israel dat expres heeft gedaan om de Gazanen te laten bloeden en te laten zien wie het sterkst is, dat alles dat verstaat men bij Trouw blijkbaar onder professionele en objectieve journalistiek. Wat voor operatie Cast Lead gold in 2009, geldt ook voor de huidige Gaza oorlog, al is de aandacht in de media een stuk minder omdat de vliegramp met de MH 17 nu veel aandacht opeist. Daardoor zijn er dit keer iets minder Palestijnse ‘ambulancewerkers’ die met lijkjes van Palestijnse kinderen rondsjouwen om iedereen te laten zien hoe verdorven Israel is, en daarom wat minder Van Agt en Gretta en Van Bommel en Bertus Hendriks en al die andere volkomen eenzijdige figuren op TV.

Trouw had de afgelopen dagen het ene na het andere anti-Israel artikel. Gisteren wist men te melden dat Israel vooral Palestijnse burgers doodt, terwijl Hamas vooral Israelische militairen doodt. Israel zou voorts geen duidelijk doel hebben in Gaza en Hamas totaal hebben onderschat. Het had gedacht dat het met grof geweld en zware bombardementen op Gazaanse wijken Hamas wel op de knieën zou krijgen. Het stuk heeft een denigrerende ondertoon, en is geschreven zonder enige kennis van de militaire strategieën van Israel. Volgens Israelische bronnen, en die hadden het wat dit betreft bij eerdere oorlogen meestal bij het rechte eind, zijn er ongeveer evenveel burgers als Hamas terroristen door Israel gedood. En net als bij eerdere conflicten verschuilt het bij Trouw respect afdwingende Hamas zich in burgerdoelen als scholen en ziekenhuizen. Wapens worden vanuit burgergebied afschoten, en iedereen in Gaza heeft duidelijke ‘instructies’ gehad over wat je daarover op mag schrijven: niets. Hamas weet ook, en dat is bijna het enige dat het artikel juist weergeeft, dat Israel zwaar veroordeeld wordt voor de dood van Gazaanse burgers en het beschieten van ‘burgerdoelen’. Het suggereert daarbij tegelijkertijd echter dat Hamas een zuivere strijd voert en vooral soldaten doodt, terwijl Israel met zijn enorme vuurkracht lukraak alles bombardeert wat er te bombarderen valt. In werkelijkheid zijn tientallen bombardementen afgeblazen omdat er teveel burgers zouden omkomen. In werkelijkheid vecht men met twee handen op de rug tegen een vijand die zich letterlijk achter vrouwen en kinderen verschuilt om van daaruit te schieten. Wie richt er nou een commandocentrum in onder een ziekenhuis??

Hamas doodt geen soldaten omdat het dat moreler acht, maar omdat dat het enige is dat nog weleens wil lukken. Het onklaar maken van het uitgebreide tunnelnetwerk onder de Gazastrook, met tientallen exits in Israel zelf, is een lastig en riskant karwei. Hamas heeft alle tunnelingangen en de huizen waar ze beginnen of eindigen geboobytrapt. Ze hebben moderne elektronica en spullen om een en ander te bedienen, snel door te hebben wanneer Israelische soldaten de tunnels betreden etc. Wat Israel nu doet is moeilijk en staat direct in dienst van de veiligheid van Israelische burgers. Hamas schiet dagelijks vele tientallen raketten af op Israel, ook op steden als Tel Aviv. Die worden stuk voor stuk onderschept door Israels raketafweersysteem. Als dat niet zou gebeuren, zouden deze raketten, die steeds beter worden, voor veel slachtoffers kunnen zorgen. Er zijn diverse aanslagen en infiltraties verijdeld, en volgens sommige bronnen zou er zelfs een mega aanslag met mogelijk vele duizenden doden zijn verijdeld. Uit Y-net:

Hamas had been planning a surprise attack where 200 fighters would have been dispatched through the dozens of tunnels dug by Hamas under the border from Gaza to Israel. The terror organization aimed to seize kibbutzim and other communities while killing and kidnapping Israeli civilians. In total, thousands of Hamas terrorists would have been swarming across Israel, wearing IDF uniforms, which would have further complicated an Israeli response. Reports further indicate that Hezbollah may have planned to join the attack as well, opening another front in the north.

Hierover is nog niks gezegd door Israel en het is vooralsnog gebaseerd op anonieme bronnen, maar het lijkt me niet heel vergezocht dat Hamas met die tunnels meer wil doen dan af en toe een paar soldaten vermoorden. Hamas is, zo laten ze zelf niet na te benadrukken, uit op de ‘bevrijding’ van heel het land, voor hun is Tel Aviv net zo bezet als Hebron.

Afgelopen donderdag stonden er liefst 3 eenzijdig-negatieve stukken over Israel in Trouw. Op de voorpagina een indringend verhaal over de humanitaire nood in Gaza. Citaat:

“Ik wil alleen maar dit zeggen”, zegt een man in de rij bij de bakker. “Tegen de VN, tegen Ban Ki-moon: kom kijken, dan kun je zien wat hier gebeurt. Gaza is stervende.”

Ik twijfel niet aan de wanhoop en het leed van velen daar, maar zonder enige context over waarom het er zo slecht aan toe gaat, lijkt de schuldige alweer duidelijk. Niemand lijkt op het idee te komen dat ook Hamas verantwoordelijkheid draagt voor de situatie in een gebied dat zij controleert. Hamas heeft veel geld, 40% van haar totale budget las ik elders, geïnvesteerd in een uitgebreid tunnelnetwerk waarmee het Israel heeft weten te verrassen en kleine overwinninkjes geboekt, die Trouw vervolgens breed uitmeet. Maar dat heeft wel een prijs: er is geen geld om ook voor de burgerbevolking schuilkelders te bouwen, sterker nog: de plaatsen waar zij zich verschuilen worden door Hamas misbruikt voor wapenopslag of om zich zelf te verschuilen. Hamas heeft geen middelen om aan de Gazanen voedsel uit te delen, men vraagt daar ook niet om, sterker nog: UNRWA voedselpakketten werden in een tunnel aangetroffen. Het Hamas leiderschap zit zelf veilig onder de grond; Israel heeft hen nauwelijks kunnen treffen. Ondertussen komen Gazanen boven de grond bij bosjes om, nadat Hamas vanuit het commandocentrum onder het Shifa ziekenhuis of een ondergrondse bunker weer wat raketten op afstand heeft afgevuurd, waarna de Israelische reactie niet lang uitblijft.

In een ander artikel hemelt docent Ronald Gunst de pro-Palestina demonstratie afgelopen week in Rotterdam op. Moslims liepen uren door de hitte zonder te hebben gegeten of gedronken. Ze lieten zien dat de stad ook van hen is: ‘Wij maken deel uit van de nieuwe allochtone meerderheid’. Alleen de media willen dat maar niet zien en schrijven alleen over de fanatiekelingen, niet over de moeders, meisjes, opa’s en oma’s die ook meeliepen. Daarna maakt hij een vergelijking met het bombardement van de nazi’s op Rotterdam en de anti-Apartheidsbeweging. Welja.

Om meneer Gunst van dienst te zijn: de media hebben allang door dat de verhoudingen zijn veranderd, en daarom wordt er ook zo vreselijk negatief en tendentieus over Israel geschreven en is uw artikel geplaatst als verfrissend geluid. Misschien hebt u de andere artikelen donderdag in Trouw gelezen, en de artikelen van afgelopen dagen, en Jaap Hamburger die aan de lopende band zijn gal spuit over Israel en de Joden in o.a. NRC en de Volkskrant, om maar een paar dingen te noemen. Misschien is het u opgevallen dat Joden zich door deze nieuwe verhoudingen en de nieuwe islamitische meerderheid niet meer zo op hun gemak voelen. Zij worden bedreigd, uitgescholden, er worden sis-geluiden gemaakt, er wordt ze aangeraden hun mond te houden over Israel of zich ertegen uit te spreken.

Beste meneer Gunst, de stad is ook van hen. Zij mogen er ook rondlopen en hun voorkeuren van de daken schreeuwen mochten ze dat willen. Net als al die moslims. Maar ik denk niet dat ze dat snel zullen doen gezien het aantal antisemitische incidenten van de afgelopen weken. En die vergelijking met het nazi bombardement is volledig daneben. Kunt u als docent (waarin eigenlijk?) echt geen verschil maken tussen een bombardement gericht op burgers met als doel Nederland tot overgave te dwingen en jarenlang te tiranniseren, waarbij 100.00 Nederlandse staatsburgers van Joodse afkomst werden gedeporteerd en vermoord? Hadden Rotterdammer toevallig al tien jaar lang raketten op Duitse steden afgevuurd en had het college al jaren opgeroepen alle Duitsers te doden en heel Duitsland te ‘bevrijden’? Misschien ziet u nu de absurditeit van uw vergelijking, en van al die door u bejubelde demonstranten? Ik leerde vroeger op school om kritisch te zijn en niet alles te geloven wat je leest of hoort. Ik hoop dat uw leerlingen deze les ook hebben geleerd, en niet zomaar geloven wat u ze vertelt.

Ach ja, en dan Zuid-Afrika en uw bewering over het ‘racistische karakter van Israel’. Ik heb zelf ook in die anti-Apartheidsdemonstraties meegelopen, ik heb ook tot een boycot van Shell opgeroepen. Het grote verschil is dat Zuid-Afrika rassenwetten kende waarmee blank en zwart op alle gebieden van elkaar werden gescheiden. Blanken hadden tal van privileges, ze maakten de dienst uit, zwarten werden gediscrimineerd, uitgesloten van het openbare leven buiten de hun toegewezen ‘reservaten’. Israel is zoals u ongetwijfeld weet een democratie waar Arabieren mogen stemmen en in de Knesset zitten, waar Joden en Arabieren samen werken in bijvoorbeeld ziekenhuizen en op universiteiten en waar men samen aan het strand ligt te relaxen. Er is en onafhankelijke rechtsspraak die geen onderscheid maakt tussen mensen op grond van huidskleur, geloof of etniciteit. De Westelijke Jordaanoever is bezet, niet geannexeerd, dus is het logisch dat Palestijnen er niet dezelfde rechten hebben als in Israel. Ze hebben overigens vergaande autonomie onder de PA en in A gebied is dan ook in feite geen sprake meer van een bezetting. Er zijn tientallen bezettingen in de wereld en in andere gebieden hebben de bewoners niet meer rechten, integendeel.

Uw schrijfsel verdiende geen plekje in een landelijke kwaliteitskrant die mensen hoort te informeren, maar kreeg dat wel. Vanwege de nieuwe verhoudingen en vooral de kritiekloze houding tegenover de Palestijnse kant van veel journalisten. Het is uw goed recht op te komen voor de Palestijnen en ook om er onzinnige opvattingen op na te houden. Mijn vrees is echter dat een hele generatie jonge moslims in toenemende mate te maken krijgt met dergelijke kritiekloze docenten, die hun niet uitleggen wat de verschillen zijn tussen Israel en nazi-Duitsland, en dat de stad en het land evenzeer van de Joden zijn als van moslims en zij dingen mogen vinden die moslims heel fout vinden. En dat het heel kwetsend is om op demonstraties antisemitische leuzen te roepen of met hakenkruizen of ISIS vlaggen te lopen.

Tot slot  een column van Nuweira Youskine waarin ze het martelarenconcept van Hamas verdedigt. Niet religieuze waandenkbeelden over 72 maagden en het paradijs voor iedereen die tegen de zionisten strijdt, maar zingeving is het motief. Het zou de Gazanen troost bieden dat ze niet voor niets zijn gestorven, dat ‘ze bij God nog enige hoop hebben op gerechtigheid’. Als ze de getroffenen in Gaza ook nog eens hun laatste restje hoop op God zouden ontnemen, zou Hamas geen knip voor de neus waard zijn. Het is een witwassen van de ideologie van Hamas, waarin menselijkheid geen rol speelt, evenmin als gerechtigheid en troost. Maar bij de christelijke Trouwlezer spreken dergelijke begrippen wel aan, en die zullen nu wellicht denken dat het toch wel meevalt met Hamas, dat nou eenmaal niet meer kan doen om de Gazanen te verlichten in hun lijden. Zie hierboven voor wat Hamas in werkelijkheid doet en wat men voor de burgerbevolking zou kunnen doen als het Hamas ook maar iets kon schelen hoe die eraan toe is. Het meest voordehand liggende heb ik overigens nog niet genoemd: stoppen met schieten op Israel, in ieder geval vanuit burgerlijk gebied. Daar zijn de burgers in Gaza pas echt mee geholpen.

Trouw neemt Amerika de maat waar men zelf geen haar beter is. Opvallend vind ik sowieso hoe hard men blijft roepen dat de media te weinig aandacht voor de Palestijnen hebben. Misschien is dat een bewuste tactiek om af te leiden van het feit dat Trouw zelf al jaren schaamteloos partijdig is en weinig nalaat om Israel in een kwaad daglicht te stellen.

De bedankbrieven aan de media van Hamas die ik op internet zag zijn verbluffend accuraat. Meer dan dit kan men zich niet wensen. Met dank aan de voor haar gunstige berichtgeving en morele steun kan Hamas zich veel permitteren, terwijl ondertussen vooral Israel onder druk wordt gezet om fake staakt-het-vuren overeenkomsten af te sluiten.

Ratna Pelle

 

maandag 13 januari 2014

Terechte ophef rondom geweigerde voetballer (IPI)

 
 
 

Trouw: 'Ophef rondom geweigerde voetballer storm in glas water'. 

- door Tjalling -    

Vitesse speler Dan Mori heeft een Israëlisch paspoort en mocht daarom begin januari niet mee naar een trainingskamp in Abu Dhabi in de Verenigde Arabische Emiraten (VAE). De voetbalclub besloot daarop om hem thuis te laten.

Hier ontstond flinke commotie over in politiek en media. Na een (bewerkt) ANP-bericht op 6 januari dat redelijk gebalanceerd was, plaatste Trouw later die dag op haar website een bijdrage van Jeannine Julen met in de kop dat de ophef 'een storm in een glas water' was. Dit betrof weliswaar een citaat van de voorzitter van de internationale spelersvakbond, Theo van Seggelen, maar door dit citaat als kop boven het artikel te plaatsen suggereert Trouw het hiermee eens te zijn. Ook de eigen sportjournalist van Trouw, Henk Hoijtink, doet in dit artikel erg laconiek over het incident.  Wanneer echter een lid van een gerenommeerde sportclub om een visum c.q. nationaliteit, de toegang tot een land wordt geweigerd is dat discriminatie pur sang, wat zeker niet gebagatelliseerd mag worden.

Voor de microfoon en camera van Knevel & Van den Brink zei Frits Barend: "Iemand uitsluiten uit de maatschappij is het ergste wat er is". Barend laakte ook de houding van Vitesse zelf. De club is namelijk zonder enig bezwaar afgereisd naar Abu Dhabi en accepteerde daarmee kritiekloos dat een van de leden werd uitsloten vanwege zijn afkomst. In plaats daarvan had Vitesse meteen naar de KNVB moeten stappen. Dan Mori is, net als elke buitenlandse speler, lid van de KNVB. Het argument van Vitesse dat het aan tijd ontbrak om maatregelen te kunnen nemen is volgens Barend ongegrond. De KNVB is 24 uur per etmaal bereikbaar. Hij verweet Vitesse slap optreden en onderbouwde dat met een heel duidelijke opmerking: "Voor de speler is het een onmogelijke minachting dat ze hem in de kou hebben laten staan". Minister Dijsselbloem was ook te gast in hetzelfde programma en sloot zich aan bij Barend. Hij zei verbaasd te zijn over de zwakke reactie van Vitesse en vooral ook over de KNVB. Die bond houdt zich met name bezig met discriminatie en racisme op en om het veld. Het uitsluiten van Mori is een goed voorbeeld daarvan, waarvan de KNVB had horen te zeggen dit beslist niet te accepteren.

Ook Kamerleden verweten de Vitesse een 'slappe houding' en bovendien 'lafheid' vanwege de beslissing. Uiteindelijk heeft Vitesse het gebeuren wel gemeld bij de KNVB. Die heeft, ondanks zijn mooie doelstellingen, helaas weinig ondernomen. In een artikel op de site van het CIDI staat o.a. dat 'uit een reactie van de KNVB het er op zou lijken dat het ministerie van Buitenlandse Zaken afzijdigheid heeft geadviseerd'.

In de Volkskrant verscheen op 10 januari een artikel waarin o.a. wordt genoemd dat verzekeraar Menzis, een van de hoofdsponsors van Vitesse, publieke excuses eist van de eredivisieclub voor het niet meenemen van de Israëli Dan Mori naar een trainingskamp in Abu Dhabi. Rogier van Boxtel, voorzitter van de raad van bestuur van Menzis, schrijft in zijn brief aan Vitesse dat 'voetbal mensen in beweging brengt en mensen in de samenleving bij elkaar brengt, ongeacht ras, geloof, geaardheid en huidskleur. Voetbal draait om teamgeest'. En gelijk heeft hij. Het uitsluiten van iemand om zijn afkomst is immers zeker geen teamgeest.

De Wereldvoetbalbond FIFA, waarbij Vitesse is aangesloten, reageerde ook op de situatie rondom Dan Mori en heeft in een statement laten weten dat elke voetballer overal moet kunnen spelen zonder welke vorm van discriminatie dan ook. Dat zijn mooie woorden, maar nog geen daden. De NOS meldde vorige dinsdag dat de FIFA vooralsnog geen sancties aankondigt. Voor elk toernooi van de FIFA geldt dat het organiserende land hiervoor garant moet staan, maar bij andere evenementen kan hij slechts een blijvend beroep doen op de medewerking van de voetbalwereld. Met andere woorden, de bond kon, of wilde, de VAE niet dwingen om Mori toe te laten.

De Israëlische ambassade in Den Haag veroordeelde Vitesse omdat die club toeliet dat Mori de VAE niet in kwam en noemt de discriminatie van Mori 'triest'. Juist sport zou boven politiek moeten staan, meent de Israëlische vertegenwoordiging terecht.

Na de oproep van Menzis bood Vitesse zaterdag excuses aan voor de gang van zaken. Zij stelde dat een Duits bureau de visums had geregeld, maar de voor Mori vereiste uitnodigingsbrief uit de VAE niet was binnengekomen. De ambassade van de VAE beweerde nooit een visumaanvraag te hebben ontvangen, maar het is zeker niet ondenkbaar dat de Israëliër gewoon niet welkom was in Abu Dhabi, zeker omdat dit niet de eerste keer was dat een Israëlische sporter werd geweigerd.

Het zou niet alleen sportief, maar ook correct zijn geweest wanneer Vitesse had afgezien van deelname aan het trainingskamp zonder Mori. Bovendien had Trouw deze ernstige zaak nooit onder het mom van 'een storm in een glas water' mogen afdoen.

 

donderdag 21 februari 2013

Trouw over de verkiezingen in Israël (IPI)

 

Door: Tjalling.

Trouw

In de recent verschenen Nieuwsbrief media en Israël – verkiezingen Knesset januari 2013 konden niet alle commentaren op de berichtgeving in Trouw hierover worden meegenomen. Daarom hieronder een aparte beschouwing.

Voor de verkiezingen

Afgelopen oktober wist men bij Trouw al dat de verkiezingen in Israël gewonnen zouden worden door Netanyahu, op dat moment redelijk populair tegenover een schijnbaar hopeloos verdeelde oppositie. De focus wordt sterk op de buitenlandse politiek van Netanyahu gelegd, die Israël in een isolement zou drijven. Daarbij wordt politicoloog David Nachmias aangehaald. Netanyahu heeft volgens hem op veiligheidsgebied niet de Palestijnen maar de dreiging van Iran tot hoofdonderwerp gemaakt. Ook wist Nachmias zeker dat verkiezingen in Israël tot dan toe altijd beslist zijn op de veiligheidskwestie.

Netanyahu is echter in de eerste plaats leider van Likoed, een partij met economisch liberale kenmerken. Die kenmerken zijn vooral van belang bij de binnenlandse politiek van Netanyahu, maar daar gaat men bij Trouw aan voorbij. Ten onrechte. De binnenlandse politiek van Netanyahu's Likoed had gevolgen voor veel Israëli's. Velen van hen zijn daardoor in armoede gekomen. Nadat de uitslag van de verkiezingen bekend was, bleek inderdaad dat de Israëli's vooral belang hechtten aan de binnenlandse sociaal economische verhoudingen. Armoede en sociale ongelijkheid worden ook in Israël als grotere problemen gezien dan de veiligheid.

Netanyahu wordt in de aanloop naar de verkiezingen geschetst als een onbuigzame man met rechtse ideeën die aansluiten op de groeiende desinteresse van veel Israëli's in vrede met Palestijnen op basis van de twee statenoplossing, en op de opkomst van uiterst rechtse of ultraorthodoxe stromingen. 'De rug van Netanyahu blijft ook recht als het over de economie gaat. De massale protesten in de zomer van 2011 tegen de lage lonen en de uit de pan gerezen kosten van het levensonderhoud liet de premier overwaaien.'

Zelfs de opvoeding van Netanyahu wordt er nog even bijgehaald door op te merken: 'Het nationalisme met koloniale trekken werd Netanyahu thuis met de paplepel ingegoten.'

Samenvattend: Afgezien van enige aandacht voor andere vooral rechtse Israëlische politici lag het accent vrijwel alleen op de persoon en positie van Netanyahu, een man die in Trouw wordt beschreven als iemand met rechtse en uiterst rechtse ideeën, die voor veiligheid gaat ten koste van de vredesonderhandelingen en waar de oppositie, die vreest voor een racistischer en oorlogszuchtiger Israël onder een nieuwe regering van Netanyahu, niet tegenop kan.


Tijdens de verkiezingen

Aan de vooravond van de verkiezingen verschijnt er een opmerkelijk bericht met daarin de melding dat Netanyahu bij de veiligheid van Israël, Iran niet meer als hoofdonderwerp ziet. Dat is merkwaardig want dit spreekt eerdere berichtgeving hierover tegen. De campagne van Netanyahu blijkt zich nu opeens te focussen op de versteviging van de Israëlische defensie, met vooral het antiraketsysteem, de muur aan de Egyptische grens en de versterking aan de Syrische Golanhoogte. Slogans over vooral oorlog tegen Iran zouden nu dus niet meer bijdragen aan de campagne? In hetzelfde artikel wordt Netanyahu zelfs 'voorzichtig' genoemd omdat met vuur spelen en met eenzijdige militaire acties tegen Iran dreigen, niet in zijn lijn liggen. Je zou al bijna denken aan een personeelswisseling bij de redactie, maar die andere toonzetting is werkelijk opvallend.

Een lang achtergrondcommentaar door Sander Becker in Trouw van diezelfde dag bevat vele gekleurde en suggestieve opmerkingen, waaronder: '[...] niemand beschouwt de Arabische fracties als serieuze coalitiepartner – een symptoom van het nauwelijks verholen racisme in de Israëlische samenleving.'

Bijna een derde van de Arabieren in Israël stemt echter op Joodse en zionistische partijen, is daar lid van en vertegenwoordigt hen ook in de Knesset. Meer voor de hand liggende redenen dat de drie Arabische partijen geen serieuze kandidaten zijn voor een regeringscoalitie, zijn hun sterk anti-zionistische opstelling en radicale programma's (deels communistisch, deels conservatief islamitisch en islamistisch; sommigen kiezen openlijk partij voor Israëls vijanden).

(Meer over dit artikel in de nieuwsbrief.)

Op dinsdag 22 januari, dag van de verkiezingen, opnieuw een artikel in Trouw (een AP bericht, door de redactie bewerkt) waarin er nogmaals op werd gewezen dat het vredesproces met de Palestijnen onder Netanyahu een stille dood leek te zijn gestorven. Dat de Palestijnen in 2010 de onderhandelingstafel zelf hebben verlaten wordt niet gemeld. Ook op de verkiezingsdag zelf wordt het standpunt van het Israël onder Netanyahu over de Palestijnse kwestie onbuigzaam genoemd, waarmee Israël het internationale isolement over zichzelf zou afroepen. Israël verliest inderdaad steeds meer steun, maar dat het enkel en alleen aan het beleid van Netanyahu zou liggen is niet juist. De laatste tientallen jaren is er mondiaal steeds meer begrip gekomen voor de Palestijnen en hun positie, terwijl de islamitische invloed toeneemt en het Westen met haar eigen wereldbeeld (mensenrechten) in de knoop komt.

Israël verliest hierdoor steeds meer sympathie en wordt als bezetter en pariastaat gezien.

In het zelfde artikel de opmerking dat de joodse staat met een kwakkelende economie kampt. Dat klopt ook lang niet.

Israël heeft een snel ontwikkelende high-tech sector en dienstensector en is de 24e economie in de wereld. In plaats van het klakkeloos af te doen als zou Israël een kwakkelende economie hebben, was het was dan ook correcter geweest te melden dat terwijl de economische crisis flink toesloeg in Europa, het de Israëlische economie de laatste jaren voor de wind ging, maar niet iedereen in Israël daarvan profiteert, mede vanwege het economisch liberale beleid van de regering Netanyahu.

In een ander artikel op diezelfde dag wordt nog maar eens opgemerkt dat Netanyahu na het tellen van de stemmen weer een uiterst rechtse of fundamentalistische coalitie lijkt te kunnen smeden waarbij wordt vermeld dat Likud de verkiezingen is ingegaan samen met de uiterst rechtse Yisrael Beiteinu. Zij zou echter onder druk staan van een nieuwe, nóg rechtsere partij, Habayit Hayehudi van miljonair Naftali Bennet.

Ook die dag een artikel gewijd aan een nieuwe machtsfactor: werkende charediem-joden die zich hebben georganiseerd in de zogeheten Tov-beweging. Aanhangers daarvan behoren tot de meest orthodoxe stromingen van het jodendom, maar voelen zich naar eigen zeggen niet thuis bij de gevestigde ultra-orthodoxe partijen. Die zijn voor hen te traditioneel en te zeer gericht op de eigen gemeenschap. De machtsfactor van de werkende charediem Joden zou echter voor diezelfde ultra-orthodoxe partijen geen belemmering vormen, omdat voor deze partijen een aardige verkiezingswinst was voorspeld. Later op de dag een bericht waarin wordt gemeld dat aan het begin van de avond al 55,5 procent van de Israëlische kiezers hun stem had uitgebracht en dat was het hoogste aantal kiezers op dat tijdstip geregistreerd sinds 1999. Een hoge opkomst is mede bepalend voor de definitieve uitslag. Nergens in de verslaggeving van Trouw werd vooruitgelopen op de factor X, namelijk het onverwachte. Je kunt namelijk nooit echt op iets onverwachts vooruitlopen.

Samenvattend: ook op de dag van de verkiezingen zelf lag de nadruk op de positie van Netanyahu die, naar de opvatting van Trouw, enkel en alleen een rechts tot uiterst rechts beleid wil voeren. De verslaggeving in Trouw voor en tijdens de verkiezingen bleek geschreven vanuit het vooringenomen idee dat rechts zou gaan winnen en dat Israël steeds meer verrechtst en tegen een compromis met de Palestijnen is. Gelukkig kreeg de Israëlische kiezer die dag het laatste woord en die bleek gematigder dan Trouw (en andere media) dachten.

Armoede en sociale ongelijkheid worden ook in Israël als grotere problemen gezien dan de veiligheid. Dat heeft de afgelopen verkiezingsuitslag duidelijk laten zien.

Zoals Die Zeit schreef: "Aber das Land habe sich offener, moderater und pragmatischer als erwartet erwiesen. Deshalb gebe es eine Chance zur Veränderung"


Na de verkiezingen

En toen kwam de verassende uitslag. De alom gevreesde en door Trouw al veronderstelde ruk naar rechts was uitgebleven. De berichtgeving in Trouw, en ook in de VK, over de uitslag van de verkiezingen is vrij oppervlakkig. In een van de eerste berichten na de uitslag was de conclusie al dat Likud-Beiteinu de parlementsverkiezingen nipt had gewonnen. Nadat alle stemmen definitief waren geteld kwam het bericht dat links en rechts dicht bij elkaar waren gekomen, iets wat dagen eerder al door verschillende peilingen was voorspeld. Netanyahu zag in die uitslag naar eigen zeggen een duidelijk signaal dat het Israëlische volk hem weer als premier wil. Voorts een kort artikel met enkele citaten van Lapid (de echte winnaar van deze verkiezingen), die al door Netanyahu was gebeld. Als kop Lapids uitspraak: 'Israël zei nee tegen angst- en haatpolitiek'. Uiteraard is dat verkiezingsretoriek van Lapid, maar het suggereert dat de voorgaande coalitie enkel en alleen politiek bedreef uit angst, haat, radicalisme en anti-democratie'. Het artikel 'Israëlische premier Netanyahu vecht voor zijn baan' is wel wat uitgebreider, maar ook hier geen heldere beschouwing over, of conclusie naar aanleiding van, het succes van Lapid. Uit de verkiezingen is gebleken dat veel Israëli's gewoon ontevreden zijn met het binnenlandse beleid van Netanyahu wat heeft geleid tot de sociaaleconomische malaise waarin veel Israëli's verkeren. Bovendien zijn veel – seculiere – Israëli's geïnteresseerd in de vraag of orthodox-Joodse jongeren al dan niet in dienst behoren te gaan in het Israëlische leger.

In een artikel van Sander Becker in Trouw over de persoon Lapid zelf, wordt aan deze aspecten wel aandacht besteed, maar ook weer nadrukkelijk op het vredesproces gewezen en de internationale verwachtingen aan Israël: "Lapid zou in een coalitie de 'vredesduif' kunnen zijn die het Westen zo graag ziet. Hij wil de onderhandelingen met de Palestijnen hervatten, maar gaat niet zo ver als de internationale gemeenschap zou willen: Jeruzalem moet volgens hem volledig in handen van Israël blijven." Becker noemt dat laatste een kanttekening en geeft er schijnbaar ook zijn eigen hoop of visie mee weer.

De berichtgeving in Trouw en andere Nederlandse media zoals bijvoorbeeld NRC en NOS over de verkiezingen in Israël stonden erg in het teken van de buitenlandse politiek van Netanyahu en de internationale positie waarin Israël verkeert. Daardoor was er weinig aandacht voor dingen die binnen de Israëlische samenleving speelden. De sociaal economische verhoudingen en de privileges van orthodoxe groepen achtten veel Israëli's van hoger belang dan de buitenlandse politiek. De berichtgeving over de uitslag van de verkiezingen in onder meer Trouw en de VK was oppervlakkig, vanwege de enorme focus op het buitenlandse beleid van Netanyahu en diens positie. De gehele verslaggeving was teveel gebaseerd op een negatieve houding jegens Netanyahu en zijn beleid en had vrijwel niets verrassends of vernieuwends. Dat staat in een schril contrast met de verslaggeving over de verkiezingen in Israël in bijvoorbeeld Duitse media als Die Zeit en Die Welt, waarin meer aandacht was voor analyse en de positie van de Israëli's, en dan met name de middenklasse. Die verslaggeving was helder, informatief, goed onderbouwd en boeiend om te lezen…


Geraadpleegde bronnen: